Το δικο σου παλτο φωναζε οταν το εγδερναν;

Στις 26-28 Μαρτίου με περισσότερο θράσος από ποτέ, βασανιστές, δολοφόνοι, και συνένοχοι αγοραστές, συγκεντρώνονται στην  1^η Διεθνή Έκθεση Γούνας Αθήνας, ακολουθώντας το παράδειγμα του Μιλάνου, της Μόσχας, του Χονγκ Κονγκ κ.α. αλλά και της καρδιάς της ελληνικής βιομηχανίας εκτροφής και θανάτωσης γουνοφόρων ζώων, την Καστοριά. Την οργανωμένη και ξεδιάντροπη απαξίωση  της ζωής που αποτελεί προσβολή για όλα τα ζώα, διοργανώνει ο Σύνδεσμος Ελλήνων Γουνοποιών, στοχεύοντας με την ίδρυσή του εδώ και 3 χρόνια στην «εξωστρέφεια» προς τις διεθνείς αγορές. Δρώντας με την ευλογία  του «κράτους» συμφερόντων, που αντιμετωπίζει εχθρικά ότι υπερασπίζεται τη ζωή και την ελευθερία, και πελατειακά ότι ευνοεί τις τσέπες του, πάνω από 70 εταιρίες θανάτου και επεξεργασίας πτωμάτων εκθέτουν τα κατορθώματά τους. Το ρόλο του εκθεσιακού νεκροτομείου παίζει η ΕΧPO Athens που κατά τα  άλλα, σε λιγότερο από ένα μήνα θα φιλοξενήσει έκθεση τεχνολογιών περιβάλλοντος.

Στην έκθεση θράσους οι εκτροφείς-σωματέμποροι, οι σφαγείς και οι γδάρτες, αποκρύπτουν σκόπιμα τις εικόνες φρίκης που βρίσκονται πίσω από τα κουφάρια πολυτελείας. Αφενός δεν παραδέχονται  ότι παγιδεύουν,  αιχμαλωτίζουν, στριμώχνουν ασφυκτικά,  πνίγουν,  χτυπούν μέχρι θανάτου, δηλητηριάζουν με στρυχνίνες και αέρια, σκοτώνουν με πρωκτικό ηλεκτροσόκ, γδέρνουν μισοζώντανα μινκ, τσιντσιλά, αλεπούδες, ρακούν, κουνέλια, κάστορες, λυγκες, ενυδρίδες, σκύλους, γάτες και αλλά μη ανθρώπινα ζώα. Αφετέρου αποκρύπτουν το γεγονός ότι επιλέγουν αυτές τις μεθόδους θανάτωσης με μοναδικό κριτήριο ότι είναι πιο οικονομικές και δεν αφήνουν ίχνη από την σφαγή στο τρίχωμα. Πίσω από το κάθε γούνινο παλτό του κάθε εκθεσιακού περιπτέρου, κρύβουν επιμελώς τα πιο φριχτά ουρλιαχτά, τα τρέμουλα, και τις απεγνωσμένες προσπάθειες διαφυγής 10-15 λύκων, 15-20 αλεπούδων, 10-12 καστόρων, 27-30 ρακούν, ή 60-100 σκίουρων. Στις διαφημίσεις τους τονίζουν την υψηλή ποιότητα του τελικού προϊόντος, ενώ τα ιδία τα μη ανθρώπινα ζώα, συνήθως δεν παρουσιάζονται καν, ως μη συναισθανόμενες πρώτες ύλες, διαθέσιμες προς πάσα εκμετάλλευση.

 Ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος, αγοραστές με παθολογική έλλειψη σεβασμού στη ζωή, ανθρώπινη η μη. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους γνωρίζουν αλλά αδιαφορούν για τις ζωές που εκμεταλλεύτηκαν με τον χειρότερο τρόπο, από την αρχή μέχρι το τέλος τους, αλλά και σε κάθε δευτερόλεπτο της ύπαρξής τους. Προβάλλοντας ψευδοεπιχειρήματα περί «καλού υλικού» και της «φύση μας» που παραπέμπουν στον άνθρωπο των σπηλαίων, επιλέγουν συνειδητά  να δικαιολογούν και να τροφοδοτούν το βασανισμό. Μέσα στα συμπτώματα της παθολογίας τους φαίνεται, είναι η έλλειψη της κοινής λογικής που λέει ότι δεν υπάρχει τίποτα φυσικό στη γούνα, ότι, όπως το δέρμα, έτσι και η γούνα είναι πτώματα, που χωρίς επεξεργασία με καυστικές και τοξικές ουσίες (φορμαλδεΰδη, χρώμιο κ.α.) θα σαπίσει και θα λιώσει. Μπροστά στην ικανοποίηση της διαστροφής τους, οι «καταναλωτές» δεν υπολογίζουν ούτε το περιβαλλοντικό κόστος. Με τη ρύπανση του υδροφόρου ορίζοντα, του εδάφους και του αέρα από τα υγρά απόβλητα και τα περιττώματα των εκατομμυρίων συνωστισμένων ζώων, με 15-20% επιπλέον κατανάλωση ενέργειας σε σχέση με την παραγωγή συνθετικών υλικών, η επιλογή των πτωματοφάγων και πτωματοφόρων ενισχύει τον περιβαλλοντικά καταστροφικό αντίκτυπο της μαζικής εκτροφής, που κινητοποιείται από την κρεοφαγία και την παραγωγή δερμάτινων ειδών. 

Χρηματολάτρεις γουναράδες και επιδειξιομανείς γουνοφόροι-πτωματοφόροι δεν σταματούν ούτε μπροστά στον καρκίνο και τα αναπνευστικά προβλήματα που απειλούν όχι μόνο όσους πληρώνουν για να κάνουν τη βρωμοδουλειά του δήμιου και του επεξεργαστή, αλλά και τους κατοίκους των  γύρω περιοχών που πίνουν, τρώνε και αναπνέουν τις επικίνδυνες χημικές ουσίες που αφήνει πίσω της η βιομηχανία γούνας. Το lifestyle της προκλητικής γουνοχλιδής που περπατάει χεράκι - χεράκι με εκείνο της δερματινομαγκιάς, υποβιβάζει κάθε ζωή σε αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Η παραγωγή και το εμπόριο γούνας, με 50 εκατομμύρια νεκρούς το χρόνο (αριθμός που δεν περιλαμβάνει τις ανθρώπινες ζωές), αποτελεί έναν από τους πιο ματαιόδοξους μηχανισμούς  εκμετάλλευσης που πρέπει να σταματήσει τώρα ως εχθρικός απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή ζωής ή οποία τίθεται σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με το χρήμα. Απέναντι στην Ευρώπη των 6.500 εκτροφείων και τις επιδοτήσεις των κρατών της, όλο και περισσότεροι ενημερώνονται για την προέλευσή των τριχωτών πτωμάτων και αρνούνται να τα αγοράσουν και να τα φορέσουν, προχωρούν στην καταστροφή τους, και κάνουν την αλληλεγγύη πράξη απελευθερώνοντας τους αιχμαλώτους της βιομηχανίας που βλέπει τα ζώα σαν ύφασμα. Απέναντι στην κραυγαλέα επίδειξη αδιαφορίας γουναράδων και γουνόφιλων, εμείς ακούμε πιο καθαρά από ποτέ μία από τις πιο παγκόσμιες, ξεκάθαρες πραγματικότητες που φωνάζει από παντού. Ότι κάθε ζωντανός οργανισμός, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, θέλει να ζήσει. 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Σάββατο 26 Μαρτίου, 12:00, ExpoAthens, ΑΝΘΟΥΣΑ

Λεωφορείο Α5 Ακαδημίας-στάση: Στροφή Ανθούσας, μετρό-στάση Παλλήνη

Προσυγκέντρωση 10:00, μετρό Συντάγματος

ΚΑΜΙΑ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ, ΚΑΜΙΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ. ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΘΕ ΖΩΟΥ ΤΩΡΑ.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΣΑΝΙΣΜΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΖΩΑ ΥΦΑΣΜΑ.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ, ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΝ, ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ.

ΑΦΟΥ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ

ΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΟΥΣ.

                                                                                                                                                             ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ 1η ΔΙΕΘΝΗ ΕΚΘΕΣΗ ΓΟΥΝΑΣ

Καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας
ενάντια στην 1η Διεθνή Έκθεση Γούνας στην Αθήνα
το Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011, στις 12:00 μ.μ.
στο εκθεσιακό κέντρο ExpoAthens, στην Ανθούσα.
(Λεωφορείο Α5 από Ακαδημία – στάση Στροφή Ανθούσας,
Μetro μπλέ γραμμή – στάση Παλλήνη,
ΙΧ – έξοδος 14 Αττικής οδού)
Προσυγκέντρωση στις 10:00, στην πλατεία Συντάγματος.

Ενάντια στην εκμετάλλευση των ζώων.
Ενάντια στη βάναυση βιομηχανία της γούνας.
Υπέρ της απελευθέρωσης όλων των ζώων.
Για την κατάργηση κάθε κλουβιού, ορατού και μη.

Δράση Ενάντια στη Γούνα

Προβολή 2 ντοκιμαντέρ στη μνήμη της Jill Phipps-Τρίτη 1 Φεβρουαρίου

Προβολή 2 ντοκιμαντέρ στη μνήμη της Jill Phipps

JILL’S FILM (39’)

Την 1η Φεβρουαρίου 1995, στα 31 της χρόνια, η Jill Phipps έχασε τη ζωή της κάτω από τις ρόδες ενός φορτηγού, που μετέφερε ζωντανά νεαρά μοσχάρια προς τη σφαγή τους, στην προσπάθεια της να το σταματήσει. Αυτή η ταινία - βιογραφία δημιουργήθηκε από τους συντρόφους της και είναι αφιερωμένη στη μνήμη της.

Οι ακτιβιστές για τα Δικαιώματα των Ζώων κατηγορούνται από κράτη, αρχές και ΜΜΕ για τρομοκρατία. Στην πραγματικότητα,  όπως λέει και η μητέρα της Jill, Nancy, δεν έχουν πειράξει ποτέ ούτε μια τρίχα από ανθρώπινο ή μη ζώο, ενώ οι ίδιοι εδώ και χρόνια χάνουν τους δικούς τους κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων ή μέσα στη φυλακή. Δεν πρόκειται για ατυχήματα, πρόκειται για κρατικές δολοφονίες, για θύματα του μονόπλευρου πολέμου που έχει κηρύξει ο άνθρωπος στα υπόλοιπα ζώα και σε όσους στέκονται στο πλευρό τους. Η αλληλεγγύη πάντα ενοχλεί και φοβίζει,  για αυτό και τιμωρείται παραδειγματικά.

Σύμφωνα με μάρτυρες, η αστυνομία έδωσε σήμα στον οδηγό του φορτηγoύ να προχωρήσει παρά την παρουσία των διαδηλωτών. Η δολοφονία της Jill, είναι ακόμα μία περίπτωση όπου η κοινωνία επιτρέπει να μπαίνει το κέρδος πάνω από τη ζωή, ανθρώπινη η μη. Η ίδια κοινωνία που μας διδάσκει ότι η ζωή κάποιων αξίζει περισσότερο, ότι ο άνθρωπος είναι ανώτερος των άλλων ζώων ή ότι δεν είναι καν ζώο, και θέτει σα στόχο την απεριόριστη αύξηση της κυριαρχίας του επάνω στη φύση.

Όλοι μου οι ήρωες φοράνε ακόμα μάσκες (15’)

Παρουσίαση του Animal Liberation Front και του αγώνα του κατά του εργαστηρίου πειραμάτων – βασανιστηρίων της Huntingdon Life Sciences ως παράδειγμα της αναγκαιότητας της άμεσης δράσης.

«Οι παραδοσιακές μορφές διαμαρτυρίας, συλλογές υπογραφών, επιστολές διαμαρτυρίας κτλ μπορεί να είναι αποτελεσματικές μακροπρόθεσμα, αλλά τα ζώα που βασανίζονται σήμερα, τα ζώα που πρόκειται να πεθάνουν αύριο,  απλά δεν έχουν το χρόνο να περιμένουν. Για αυτό το λόγο το ALF πραγματοποιεί αυτές τις επιδρομές, κι αν ήμουν εγώ αυτός που βρίσκεται μέσα σε κλουβί, αν ήμουν αυτός που βασανίζεται, ξέρω τι θα ήθελα να κάνουν οι άνθρωποι που νοιάζονται για μένα, και δεν θα ήταν να γράφουν επιστολές διαμαρτυρίας και να υπογράφουν, αλλά θα ήθελα να κάνουν ότι μπορούν για να σώσουν τη ζωή μου εδώ και τώρα» (απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ).  

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΤΕΚΙ – ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Τρίτη 1 Φεβρουαρίου, 9:30

ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ

Εκδήλωση για την Jill Phipps

Μυστική έρευνα αποκαλύπτει φρικτό βασανισμό ψαριών

Μία νέα έρευνα της MERCY FOR ANIMALS http://www.mercyforanimals.org/fish

αποκαλύπτει την αποτρόπαιη πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από το φανταχτερό όνομα μίας επιχείρησης σφαγής ψαριών στο Τέξας την "Catfish Corner".  Η κάμερα δείχνει ζωντανά ψάρια να βασανίζονται, να ασφυκτιούν, να γδέρνονται και να διαμελίζονται ζωντανά, έχοντας όλες τις αισθήσεις τους με αποτέλεσμα τον έντονο πόνο.

Η έρευνα αποκαλύπτει:

Εργαζόμενους να τραβούν με πένσες το δέρμα ζωντανών ψαριών

Δεκάδες ψάρια στριμωγμένα σε κάδους και καλάθια, που αγωνιούν να αναπνεύσουν  

Γδαρμένο ψάρι να συνεχίζει να κινείται και να προσπαθεί να αναπνεύσει

Ψάρια να προσπαθούν αγωνιωδώς να ξεφύγουν από τα μαχαίρια των εργαζομένων

Ζωντανά ψάρια να τεμαχίζονται σε φέτες

Οι εργαζόμενοι να τραβούν και να κόβουν με βία τα κεφάλια ζωντανών ψαριών

Εξετάζοντας το οπτικό υλικό, ο ειδικός σε θέματα συμπεριφοράς ζώων Dr. Jonathan Balcombe καταδίκασε σκληρά την επιχείρηση, αναφέροντας: "Η μεταχείριση των ψαριών σα να είναι άψυχα αντικείμενα, είναι βίαιη και ηθικά αποτρόπαιη. Η μεταχείριση αυτή όπως απεικονίζεται στο βίντεο, είναι εξαιρετικά σκληρή και άκαρδη και θα πρέπει να τεθεί αμέσως εκτός νόμου. "

Ο κτηνίατρος Lee Schrader συμφωνεί, προσθέτοντας ότι «το να υποβάλλεις τα ψάρια σε μια εμφανώς επώδυνη διαδικασία, όπως η αφαίρεση του δέρματος τους, ενώ είναι ζωντανά και ανταποκρίνονται στον πόνο, είναι σκληρή, απάνθρωπη και αδικαιολόγητη."

Είναι πλέον ευρέως αποδεκτό ότι τα ψάρια αισθάνονται πόνο. Στην πραγματικότητα η διαδικασία πόνου για τα ψάρια είναι η ίδια όπως και των θηλαστικών. Τα ψάρια στο βίντεο παρουσιάζουν έντονες αντιδράσεις και σαφείς προσπάθειες να αποφύγουν τη σκληρή μεταχείρισή τους από τους υπαλλήλους, πράγμα που υποδηλώνει ότι αισθάνονται πόνο και αποτελεί για αυτά μία εξαιρετικά επώδυνη διαδικασία.

Η κατανόηση από τον κόσμο ότι και τα ψάρια υποφέρουν και οι αποκαλύψεις της απάνθρωπης μεταχείρισης τους, οδηγούν όλο και περισσότερους ανθρώπους στην αφαίρεσή τους από τη διατροφή τους και στην υιοθέτηση μίας αποκλειστικά υγιεινής, φυτικής vegan διατροφής.

 

Περισσότερα για τα ψάρια:

http://www.animalaid.org.uk/images/pdf/booklets/fish.pdf

http://www.vegetarian.org.uk/guides/Fish/Report/

http://www.ajcn.org/content/early/2010/10/27/ajcn.110.005603.abstract

Απελευθέρωση 36 σκύλων στην Καταλονία

36 σκύλοι διασώθηκαν από μια ομάδα ακτιβιστών για τα δικαιώματα των ζώων από το εκτροφείο ζώων για πειράματα HARLAN Interfauna στις παρυφές της πόλης Sant Feliu de Codines (Καταλονία,Ισπανία), προσφέροντας τους μια νέα ζωή αυτή τη νέα χρονιά. 

Μόλις μπήκαμε μέσα καταγράψαμε την άθλια ζωή αυτών των ζώων και ξεκινήσαμε να ετοιμάζουμε τη μεταφορά τους. Όντας μονίμως κλειδωμένα στα κλουβιά τους χωρίς να μπορούν να τρέξουν, να εξερευνήσουν το περιβάλλον ή να σχετιστούν μεταξύ τους, αρκετά από αυτά είχαν πληγές – όπως φαίνεται από τις εικόνες που τραβήξαμε εκείνη τη νύχτα -αφού αναγκάζονταν να κοιμούνται μέσα στο χειμώνα ακουμπώντας απευθείας στο κρύο τσιμέντο, καλυμμένο με τα δικά τους περιττώματα και ούρα.  

Ένας από τους διασωθέντες σκύλους ζούσε σε πλήρη απομόνωση χωρίς κανένα είδος επαφής με τα άλλα ζώα. Αυτό αποτελεί μια μορφή ψυχολογικού βασανιστηρίου για τα κοινωνικά ζώα τα οποία έχουν ανάγκη τη συντροφιά άλλων ζώων. Άλλα αναζητούσαν τόσο έντονα οποιαδήποτε επαφή και ερέθισμα μετά από εγκλεισμό τεσσάρων χρόνων σε αυτά τα κλουβιά, που προσπαθούσαν απεγνωσμένα να μας αγγίξουν μέσα από τα κάγκελα και ζητούσαν την προσοχή μας με οποιοδήποτε τρόπο. Όταν μπήκαμε στο κλουβί τους, πήδηξαν με ενθουσιασμό πάνω μας αναζητώντας τρυφερότητα. Λίγα λεπτά αργότερα μας συνόδεψαν χαρούμενα έξω στον πρώτο ελεύθερο περίπατο της ζωής τους.

Δεδομένης της ψυχικής και σωματικής τους υγείας όλα τα διασωθέντα ζώα εξετάστηκαν από κτηνίατρους. Κάποια χρειάστηκαν όλη την προσοχή μας για να τα βοηθήσουμε να ξεπεράσουν τον διαρκή φόβο στον οποίο ζούσαν. Όλα έχουν ήδη έρθει σε ασφαλή σπίτια όπου τα αγαπούν και τα προστατεύουν. Δεν ξέρουμε πόσος καιρός θα χρειαστεί μέχρι να εμπιστευτούν ξανά ανθρώπους  αλλά είμαστε σίγουροι ότι η προσοχή και η φροντίδα που δέχονται στα καινούρια τους σπίτια θα καταφέρει να ανοίξει το δρόμο προς την καρδιά τους και θα ξαναζήσουν ευτυχισμένα και ασφαλή για την υπόλοιπη ζωή τους. 

Μετά από μια σκληρή ζωή στις εγκαταστάσεις της Harlan Interfauna στην Καταλονία- καμία διαφορά με αυτές στη  Green Hill στην Ιταλία ή της Marshall στις ΗΠΑ- μια χειρότερη μοίρα περίμενε αυτά τα ζώα: η μεταφορά τους σε εργαστήρια πειραμάτων όπου θα ήταν για πάντα κλεισμένα σε κλουβιά από τα οποία θα έβγαιναν μόνο για να χρησιμοποιηθούν σε πειράματα. Όλα γεννήθηκαν καταδικασμένα να γίνουν θύματα των τεστ τοξικότητας, βιοιατρικής και κτηνιατρικής έρευνας, ή στρατιωτικών περαμάτων μέχρι το τέλος της ζωής τους.

 Οι ακτιβιστές που πραγματοποίησαν αυτή τη δράση είναι βίγκαν και απορρίπτουν το σπισιμό όπως και οποιαδήποτε εκμετάλλευση ζώων, συμπεριλαμβανομένων των πειραμάτων όπως σε αυτήν την περίπτωση, ή την κατανάλωση ζωικών προϊόντων, τη χρήση τους για σόου ή για ρουχισμό. Πιστεύουμε ότι το μόνο σημαντικό κριτήριο για το σεβασμό είναι ικανότητα τους να αισθάνονται, όχι το είδος, το φύλο ή η φυλή όπου ανήκουν. Θέλουμε να εξελιχθούμε προς μια κοινωνία χωρίς διακρίσεις όπου τα μη ανθρώπινα ζώα δεν θεωρούνται κατώτερα είδη που χρησιμοποιούνται ως πόροι, αλλά άτομα, τα δικαιώματα των οποίων αξίζουν πλήρη σεβασμό.

Θα συνεχίσουμε να διασώζουμε ζώα και να καταγγέλλουμε  την εκμετάλλευσή τους τους μέχρι να αδειάσει και το τελευταίο κλουβί και μέχρι οι υπόλοιπες μορφές καταπίεσης ζώων να αποτελούν παρελθόν. 

Τέλος, θέλουμε να αφιερώσουμε αυτή τη δράση σε όλους τους ακτιβιστές οι οποίοι αγωνίζονται για το τέλος των πειραμάτων σε ζώα και οι οποίοι θυμούνται όλα τα ζώα που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα εκτροφεία και στα εργαστήρια. 

(ευχαριστούμε τις "αλογόμυγες" για το e-mail)

Κοίταξε τα μάτια του και άνοιξε τα δικά σου

LOOK INTO HIS EYES AND OPEN YOURS! from carmen4thepets on Vimeo.

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΟΥΝΑΣ(WORLDWIDE FUR FREE FRIDAY)-26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Παγκόσμια ημέρα κατά του αιματοβαμμένου εμπορίου της γούνας. Ενός εμπορίου που με σκοπό το κέρδος κακοποιεί ανελέητα με τους πιο βάναυσους τρόπους αθώα ζώα που είχαν την ατυχία να γεννηθούν με όμορφη γούνα! Κάθε χρόνο περισσότερα από 50 εκατομμύρια γουνοφόρα ζώα (μινγκ, αλεπού, τσιντσιλά, ρακούν, κτλ.) χωρίς να υπολογίζονται τα εκατομμύρια κουνέλια, βρίσκουν φρικτό θάνατο που περιλαμβάνει μεθόδους όπως ηλεκτροπληξία στον πρωκτό, κρέμασμα, πνίξιμο, κτυπήματα στο κεφάλι, σπάσιμο λαιμού, και εισπνοή τοξικού αερίου για να μη
καταστραφεί η γούνα τους. Τις περισσότερες φορές γδέρνονται ενώ διατηρούν ακόμη τις αισθήσεις τους.

Οι διαμαρτυρίες σε όλο τον κόσμο από εκατομμύρια ευαισθητοποιημένους ανθρώπους, η εγκατάλειψη της αληθινής γούνας από πολλούς σχεδιαστές και καταστήματα, αλλά και η άρνηση ολοένα και περισσότερων διασημοτήτων να φορέσουν αληθινή γούνα, στέλνουν ένα ηχηρό μήνυμα, ότι ο βασανισμός και η θανάτωση των ζώων για τη μόδα δεν είναι αποδεκτά!

Σε ολόκληρο τον κόσμο οργανώσεις για τα δικαιώματα των ζώων έχουν ξεκινήσει έναν μακροχρόνιο αγώνα με σκοπό την απαγόρευση της εκτροφής γουνοφόρων ζώων, καθώς και την κατάργηση εισαγωγής γούνας από άλλα κράτη. Στο Ισραήλ υπάρχει νομοσχέδιο για ολική κατάργηση του εμπορίου της γούνας (εκτροφή και εισαγωγή).

Στην Ελλάδα μπορεί οι πωλήσεις στο εσωτερικό της χώρας να βρίσκονται σε ύφεση, όμως στις  χώρες της ανατολικής Ευρώπης καθώς και στην Κίνα, παρατηρείται αύξηση των πωλήσεων με αποτέλεσμα οι έλληνες γουνοποιοί να στρέφονται στην ενίσχυση των εξαγωγών προς τις χώρες αυτές.

Όμως ο βασανισμός και η θανάτωση των ζώων δε μπορεί να αποτελεί κλάδο προς ανάπτυξη!

Η Παγκόσμια Παρασκευή Κατά της Γούνας (WFFF) είναι μία από τις πιο σημαντικές παγκόσμιες ημέρες δράσης στην ιστορία των δικαιωμάτων των ζώων, με περισσότερες από 120 κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο.
Ενώνουμε και τη δική μας φωνή με τους χιλιάδες πολέμιους της γούνας σε όλο τον κόσμο, με σκοπό να αποκαλύψουμε το πραγματικό πρόσωπο της βρώμικης αυτής βιομηχανίας και να στείλουμε ένα μήνυμα σε όλους όσους κερδοσκοπούν από την κακοποίηση των ζώων!

Ο χρόνος τους τελειώνει και θα κάνουμε τα πάντα για να τελειώσει όσο πιο σύντομα γίνεται!!!

Καλούμε κάθε φιλοζωϊκό σωματείο και κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη να ενισχύσει την παγκόσμια αυτή κινητοποίηση συμμετέχοντας στη διαμαρτυρία αλλά και διοργανώνοντας παρόμοιες κινητοποιήσεις σε άλλες πόλεις της Ελλάδας!

Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010 - Πλατεία Συντάγματος 18:30

Θα συγκεντρωθούμε στην πλατεία Συντάγματος και θα ακολουθήσει πορεία στους γύρω εμπορικούς δρόμους!

Until every closet is empty!!!

Διαμαρτυρία έξω από την ιαπωνική πρεσβεία ενάντια στη φαλαινοθηρία

 Στις 5 Νοεμβρίου, ημέρα επίσημης έναρξης της κυνηγετικής περιόδου φαλαινών στην Ιαπωνία, χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα δηλώσουν την αντίθεσή τους στην αποτρόπαιη αυτή σφαγή, που πριν λίγες δεκαετίες οδήγησε στο χείλος της εξαφάνισης πολλά είδη φαλαινών.

Σε ανακοίνωση του το ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ (ΠΑ.Δ.Ο.ΖΩ.) αναφέρει ότι: «Από τότε που η φαλαινοθηρία έγινε μια παγκόσμια βιομηχανία, η συντριπτική πλειοψηφία των εκατομμυρίων φαλαινών, σκοτώθηκαν κυρίως για το λίπος τους το οποίο μετέτρεπαν σε πρώτη ύλη για πολλά προϊόντα όπως λάδι για κεριά και λάμπες φωτός.

Ενώ το 1986 λόγω της υπεραλίευσης η Διεθνής Επιτροπή Φαλαινοθηρίας (I.W.C.) απαγόρευσε την εμπορική φαλαινοθηρία, έτσι ώστε οι πληθυσμοί των φαλαινών να μπορέσουν να ανακάμψουν, χώρες όπως η Ιαπωνία, η Νορβηγία και η Ισλανδία χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα τη διεξαγωγή ερευνητικών προγραμμάτων, συνεχίζουν το κυνήγι ακόμη και σε προστατευόμενες περιοχές και ζητούν την άρση της απαγόρευσης.

Χώρες όμως και οργανώσεις που τάσσονται κατά της φαλαινοθηρίας δηλώνουν ότι οι πληθυσμοί φαλαινών παραμένουν ευάλωτοι, χαρακτηρίζουν το κυνήγι ανήθικο και περιττό και υποστηρίζουν την απαγόρευση. Και καθώς το κρέας φάλαινας δεν έχει ιδιαίτερη ζήτηση στην Ιαπωνία, χιλιάδες τόνοι παραμένουν αδιάθετοι υπό ψύξη και έτοιμοι για κατανάλωση.

Το Ινστιτούτο Κητολογικών Ερευνών που επιβλέπει τις φαλαινοθηρικές δραστηριότητες της Ιαπωνίας, στρέφεται προς τα παιδιά στα σχολεία, προσπαθώντας να το εντάξουν στη σύγχρονη διατροφική κουλτούρα της Ιαπωνίας, για να αυξήσουν την κατανάλωση και να μειώσουν την τεράστια αυτή ποσότητα.
Το ΠΑ.Δ.Ο.ΖΩ. στηρίζει την απαγόρευση της φαλαινοθηρίας συμμετέχοντας στη διαμαρτυρία έξω από την πρεσβεία της Ιαπωνίας (Εθνικής Αντιστάσεως 46, Χαλάνδρι) την Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010 στις 11:00». 

αναδημοσίευση από: zougla.gr

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΚΘΕΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΕΡΟΨΙΑΣ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΤΕΛΩΝΕΙΟ ΧΑΝΙΩΝ

Ενώ τα άγρια πουλιά διανύουν ακόμα την περίοδο που ο κάθε παλαβός κυνηγός πάει με την ευλογία της πολιτείας και τα κατεβάζει στα καλά καθούμενα,  ένα άλλο χόμπυ έρχεται στην πόλη μας για να προωθήσει ακόμα περισσότερο το βασανισμό των ζώων που τόσο έχουμε θαυμάσει για την ικανότητα τους να πετάνε, και τόσο πολύ έχουμε εξευτελιστεί  ως είδος για την εξουσιαστική συμπεριφορά μας κλείνοντας τα σε κλουβιά. «Δεν μπορώ να πετάξω; Δεν θα πετάξει κανείς».

Εκτροφείς αποφάσισαν να συγκεντρωθούν στις 5-7 του Νοέμβρη στο Παλιό Τελωνείο των Χανίων για να εκθέσουν τα πουλιά τους και να διαγωνιστούν για την ανάδειξη του «καλύτερου» με βάση το σχήμα, το μέγεθος, το χρώμα, το σχέδιο και ότι άλλη τεχνική αυθαιρεσία τους έρθει στο κεφάλι. Στο πλευρό του «χρυσοί» χορηγοί, χορηγοί έκθεσης, χορηγοί pet shop, και χορηγοί επικοινωνίας τοπικά Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης  που κατά τα άλλα εκφράζουν ευαισθησίες σε σχέση με τα ζώα. Όποτε τους έρθει και για όποια ζώα τους έρθει.

Οι διοργανωτές, ο Παγκρήτιος Όμιλος Καναρινόφιλων  και η Ελληνική Ορνιθολογική Ομοσπονδία,  αυτοαποκαλούμενοι «φίλοι» των πουλιών, λένε ότι αφού γεννήθηκαν σε αιχμαλωσία δεν μπορούν να ζήσουν ελεύθερα. Δεν εξηγούν όμως γιατί αυτό συνεπάγεται ότι δεν θέλουν να πετάξουν. Γιατί σημαίνει ότι πρέπει να συνεχίζουν να τα εκτρέφουν ώστε να κρατούν αιχμάλωτους τους απογόνους τους.  Η΄από πού κι ως πού τους επιτρέπουν και τους ενθαρρύνουν θεατές, κριτές και χορηγοί να τα εκθέτουν σαν αντικείμενα. Σαν να είναι έργα τέχνης και αυτοί οι καλλιτέχνες – δημιουργοί τους. Δημιουργός τους είναι η φύση. Αυτοί το μόνο που έκαναν είναι να αποξενώσουν γενιές και γενιές από το περιβάλλον τους, μαδώντας την ελευθερία τους και τις φυσικές τους συμπεριφορές.

14ος  Παγκρήτιος Διαγωνισμός Πτηνών Συντροφιάς. Μαζική έκθεση της ζωής απομονωνόμενης για πάντα σε κλουβί. Διαγωνισμός για την «καθαρότητα» των χαρακτηριστικών του είδους. Προώθηση της ιδιοκτησίας και αντικειμενοποίησης της ζωής.Επίθεση στη συντροφικότητα και στην αλληλεγγύη των ειδών.  

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΤΕΛΩΝΕΙΟ

ΣΑΒΒΑΤΟ 6 ΝΟΕΜΒΡΗ 12:30 μ.μ.

 ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ

1 Νοεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα Βεγκανισμού

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

1 Νοεμβρίου
Παγκόσμια Ημέρα Βεγκανισμού
World Vegan Day
(βέγκαν: αυτός που αντιτίθεται στην εκμετάλλευση των ζώων
κι έτσι αρνείται να χρησιμοποιεί ζώα και παράγωγά τους
για διατροφή, ένδυση, διασκέδαση και πειράματα)

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΡΕΑΤΟΣ ΚΑΙ ΖΩΙΚΩΝ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ:
Το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα συστηματικής βαρβαρότητας και απανθρωπιάς, η μεγαλύτερη ανθρώπινη κτηνωδία προς άλλα συναισθανόμενα όντα!

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βεγκανισμού η «ΒΕΓΚΑΝ ΚΙΝΗΣΗ» και το «ΠΑΔΟΖΩ – ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ» καλούν τους καταναλωτές να αμφισβητήσουν, να επανεξετάσουν και να απορρίψουν συμπεριφορές που θεωρούσαν φυσικές και αναγκαίες και που είναι υπεύθυνες για την τρομακτική κακοποίηση και δυστυχία των ζώων σήμερα.
Μας έχουν μάθει ότι τα ζώα υπάρχουν για να εξυπηρετούν τους ανθρώπους και τα εξολοθρεύουμε κατά δισεκατομμύρια κάθε χρόνο, χωρίς να σκεφτόμαστε τι πραγματικά σημαίνει αυτό. Μας έχουν μάθει ότι είναι απόλυτα φυσικό και αναγκαίο να τρώμε κρέας, γαλακτοκομικά, ψάρια και αυγά. Τίποτε από αυτά δεν είναι αλήθεια. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, αποδεικνύουν ότι μπορούν να ζήσουν μία υγιή και ευτυχισμένη ζωή, χωρίς να καταναλώνουν τίποτε από τα παραπάνω και χωρίς να προκαλούν πόνο σε κανένα ζωντανό πλάσμα.
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι τα ζωικά προϊόντα που αγοράζουν, προέρχονται από ζώα, τα οποία δεν έχουν υποφέρει. Η πραγματικότητα όμως είναι τελείως διαφορετική. Η βιομηχανία ζώων είναι από τις πιο βάναυσες δραστηριότητες πάνω στη γη. Τα ζώα κλεισμένα σε βρώμικα υπόστεγα ή κλουβιά λίγο μεγαλύτερα από το μέγεθός τους, χωρίς καμία επαφή με τη φύση, αντιμετωπίζονται απλώς σαν μηχανές παραγωγής κρέατος, γάλακτος και αυγών. Ποτέ δεν αναπνέουν καθαρό αέρα, δεν ανατρέφουν τα μικρά τους, δεν αναπτύσσουν κανονικές σχέσεις με άλλα ζώα, δεν εξερευνούν το περιβάλλον τους, δεν κάνουν οτιδήποτε φυσικό και αναγκαίο γι΄ αυτά. Τεχνητές πρακτικές εκτροφής, φάρμακα και ορμόνες, χρησιμοποιούνται για να μεγαλώσουν πολύ πιο γρήγορα απ' όσο θα μεγάλωναν με φυσικό τρόπο.

Μπορεί όλο και περισσότεροι άνθρωποι να εκδηλώνουν ανησυχία για την μεταχείριση των ζώων, μπορεί οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της εκτροφής ζώων, να μην αμφισβητούνται πια, μπορεί όλο και περισσότεροι επιστήμονες να αποδέχονται πλέον, ότι οι διατροφικές ανάγκες του ανθρώπου μπορούν όχι μόνο να καλυφθούν από μία φυτική διατροφή, αλλά και να επιτύχει κάποιος καλύτερη υγεία και μακροζωία, όμως λίγοι είναι αυτοί που θέτουν το ερώτημα κατά πόσο είναι σωστό να σκοτώνουμε ζώα για ανθρώπινη κατανάλωση.

Και ακόμη όταν οι άνθρωποι θέτουν το ερώτημα αυτό, σχεδόν πάντα βρίσκουν διάφορες απαντήσεις που σκοπό έχουν να δικαιολογήσουν τη θανάτωση και την κατανάλωση των ζώων με σκοπό την άνεση και την καλοπέρασή τους.
Γιατί όμως κάποια ζώα τα θεωρούμε μέλη της οικογένειάς μας και κάποια άλλα τα θεωρούμε φαγητό μας; Βάση ποιας λογικής είμαστε διατεθειμένοι να φάμε κάποια ζώα με καθαρή συνείδηση, αν έχουν ανατραφεί και σφαγιαστεί με πιο «ανθρωπιστικό» τρόπο, ενώ δεν επεκτείνουμε αυτή τη λογική στους σκύλους ή τις γάτες και αυτό το θεωρούμε ανήθικο; Μήπως γιατί τελικά η κατανάλωση ζώων απλώς δεν μπορεί να δικαιολογηθεί;

Έχουμε εκπαιδευτεί σε έναν τρόπο σκέψης που θεωρεί κάποια ζώα αναλώσιμα και θεωρούμε ότι έχουμε το δικαίωμα να τα χρησιμοποιούμε με οποιονδήποτε τρόπο, προκειμένου να ικανοποιήσουμε τις πλαστές ανάγκες και επιθυμίες μας. Φυσικά υπάρχουν νόμοι για την «ευημερία» των ζώων. Αλλά αυτοί οι νόμοι διατυπώθηκαν και επιβάλλονται από ανθρώπους που θεωρούν τα ζώα εργαλεία των ανθρώπων και προέρχονται από την παραδοχή ότι τα ζώα είναι ουσιαστικά διαφορετικά και κατώτερα από τον άνθρωπο και απλώς καθιστούν τις συνθήκες διαβίωσης των ζώων ελάχιστα καλύτερες από ό,τι θα ήταν διαφορετικά.

Το θέμα όμως δεν είναι αν τα ζώα και οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, αλλά αν οι διαφορές μεταξύ ανθρώπων και ζώων μπορούν να δικαιολογήσουν ηθικά την εκμετάλλευση και τη σκληρή μεταχείρισή τους.
Υπάρχουν άφθονα επιστημονικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι τα ζώα δεν νιώθουν μόνο πόνο, αλλά επίσης φόβο, τρόμο, άγχος, παθαίνουν σοκ και τους δημιουργούνται ψυχικά τραύματα. Δεδομένου ότι τα ζώα υποφέρουν με αυτούς τους τρόπους όπως και οι άνθρωποι, είναι εξαιρετικά δύσκολο να δικαιολογήσουμε την εκ προθέσεως πρόκληση πόνου και δυστυχίας στα ζώα. Δεν μπορεί να είναι σωστό να μεταχειριζόμαστε συναισθανόμενα πλάσματα, σαν εργαλεία, μηχανήματα και αναλώσιμα, που υπάρχουν για να εξυπηρετούν τις ανάγκες μας.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι όταν τρώμε κρέας, δεν τρώμε «κάτι». Τρώμε «κάποιον». Τρώμε κομμάτια ζώων και συμβάλλουμε στα μαρτύριά τους.
Ας ξεκινήσουμε σήμερα κιόλας αλλάζοντας τις διατροφικές επιλογές μας, και συμβάλλοντας από την πλευρά μας σε ένα λιγότερο βίαιο κόσμο.

«ΒΕΓΚΑΝ ΚΙΝΗΣΗ»
«ΠΑΔΟΖΩ – ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ»

αναδημοσίευση από: ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

"PriZOOns"

 

Την Δευτέρα 4/10 το Αττικό Ζωολογικό επέτρεψε την ελεύθερη είσοδο στους χώρους του, καλώντας τους επισκέπτες να γιορτάσουν μαζί με τα ζώα την ημέρα της παγκόσμιας «γιορτής» τους. Ας παραβλέψουμε αν οι εορταζόμενοι θα ήθελαν ως δώρο να περάσουν την μέρα τους με 6.000 επισκέπτες που σε πολλές περιπτώσεις τα ενοχλούν, τα πειράζουν και τους ρίχνουν ακατάλληλες τροφές που προορίζονται για τα δικά μας στομάχια κι ότι ίσως να προτιμούσαν ένα ρεπό τελικά και ας εστιάσουμε στην εκπαιδευτική αξία μιας τέτοιας επίσκεψης αλλά και την προσφορά αυτού του είδους των επιχειρήσεων γενικότερα.

Θεωρητικά η εικόνα ενός φυλακισμένου πλάσματος θα έπρεπε να προκαλεί στους πάντες από θλίψη έως απέχθεια, όμως υπάρχουν δύο βασικά επιχειρήματα για την διατήρηση λειτουργίας των ζωολογικών πάρκων, πέρα φυσικά από το κέρδος για αυτούς που τα εκμεταλλεύονται. Η προστασία απειλουμένων ειδών, παρόλο που συνήθως ένα μικρό ποσοστό των φιλοξενούμενων ζώων αληθινά κινδυνεύουν με εξαφάνιση και η εκπαιδευτική τους προσφορά ως προς την δημιουργία περιβαλλοντικής συνείδησης στους επισκέπτες τους. Εκπαιδευτική αξία που φαίνεται να αναγνωρίζεται τόσο από το δικό μας εκπαιδευτικό μας σύστημα, με ένα μεγάλο μέρος των επισκεπτών του συγκεκριμένου πάρκου να προέρχονται από την διοργάνωση σχολικών εκδρομών, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο αφού οι ζωολογικοί κήποι, όπου υπάρχουν, αποτελούν πρώτης προτεραιότητας «αξιοθέατα» στους αντίστοιχους ταξιδιωτικούς οδηγούς. 

Όμως ακόμα κι αν παραγνωρίσει κανείς το γεγονός ότι η αναπαραγωγή ορισμένων ειδών, με στόχο την μη εξάλειψή τους, θα μπορούσε να συμβεί σε κάποιο καταφύγιο άγριας ζωής όπως και ότι τα πραγματικά απειλούμενα με εξάλειψη ζώα, είναι ελάχιστα σε σχέση με το σύνολο όσων φιλοξενούνται σε ζωολογικούς κήπους, δύσκολα θα μπορέσει να αποφύγει την σκέψη ότι αυτή η μορφή «προστασίας» και έκθεσης των ζώων οδηγεί, ακόμα και ασυνείδητα από μέρους των επισκεπτών, στην παγίωση μιας νοοτροπίας που δεν διακατέχεται από κανενός είδους περιβαλλοντική συνείδηση. Εφόσον τα απειλούμενα είδη είναι ασφαλή, όπως είναι και τα εκθέματα στα μουσεία, δεν είναι απαραίτητο να προστατευθεί το φυσικό τους περιβάλλον. Γιατί θα πρέπει να βρούμε τους πόρους να προστατέψουμε δάση και θάλασσες όταν μπορούμε να επισκεφτούμε τους κατοίκους τους κάθε σαββατοκύριακο δίπλα μας; Ο λόγος που πρέπει να το κάνουμε είναι απλός και δεν είναι μόνο το ότι εξαρτόμαστε από την διατήρηση τους. Ο αγώνας για την επιβίωση δημιουργεί όλα τα χαρακτηριστικά που θαυμάζουμε στα ζώα. Ένας χαμαιλέοντας περιορισμένος, ασφαλής, σε ένα τσιμεντένιο κλουβί δεν θα είχε λόγο να αλλάζει το χρώμα του, μιμούμενος το περιβάλλον του θα γινόταν σταδιακά γκρι. Το άγριο γαϊδούρι της Σομαλίας μπορεί να σώθηκε από την εξαφάνιση αλλά πως δικαιολογεί το όνομα και τον τρόπο ζωής του πια, όταν δεν είναι άγριο στην Σομαλία; 

Το γεγονός και μόνο της αιχμαλωσίας, είναι αρκετό για να δημιουργήσει ενστάσεις για την πραγματική εκπαιδευτική αξία της επίσκεψης σ΄έναν τέτοιο χώρο. Έρευναⁱ που έγινε σε Ζωολογικό Κήπο στην Νέα Υόρκη έδειξε ότι οι ενήλικοι επισκέπτες καθώς κινούνται ανάμεσα στα κλουβιά στέκονται να παρατηρήσουν κυρίως τα ζώα που είτε παρακαλούν για τροφή, είτε τρέφονται, ή κάνουν περίεργους ήχους. Οι ποιο συχνές εκφράσεις μάλιστα για να περιγράψουν ένα ζώο είναι οι εξής: 'cute', 'funny-looking', 'lazy', 'dirty', 'weird' and 'strange'. Ποια παραπάνω «γνώση» άραγε κερδίζει ο επισκέπτης που δεν του παρέχεται από ένα καλό ντοκιμαντέρ; Μπορεί να αποκτά ευκολότερα, μέσω της ζωντανής επαφής, κάποια από τα χαρακτηριστικά τους όμως ταυτόχρονα οι τίγρεις και τα λιοντάρια μετατρέπονται στο μυαλό του σε χαριτωμένα γατάκια ευτυχισμένα στα 30τ.μ. που τους αναλογούν. Πολλά παιδιά μάλιστα θέλουν να τα χαϊδέψουν. Ο επισκέπτης κερδίζει φυσικά την εμπειρία της άμεσης επαφής με τα ζώα αλλά και πάλι η θέση ισχύος από όπου την αποκτά την διαστρεβλώνει την ουσία της. Άλλωστε πόσο μακριά και εις βάρος πόσων ακόμα, θα φτάσουμε για μια εμπειρία; Αξίζει να φυλακίσουμε ένα δελφίνι που είναι συνηθισμένο να κάνει χιλιόμετρα στην ανοιχτή θάλασσα ώστε να το δούμε από κοντά; Κι αν τελικά οι ζωολογικοί κήποι δεν συμβάλουν ιδιαίτερα στην εκπαίδευση, γιατί την προβάλλουν με κάθε ευκαιρία;

Ίσως η απάντηση κρύβεται σε μια πιο πρόσφατη στατιστική μελέτη ⁱⁱπου έγινε για λογαριασμό της ένωσης ζωολογικών κήπων της Αμερικής (A.Z.A), η οποία χαιρετίστηκε από τους ίδιους σαν την πρώτη απόδειξη που τόσο καιρό έψαχναν, ότι οι επισκέψεις σε ζωολογικούς κήπους βελτιώνουν μακροπρόθεσμα την συμπεριφορά των επισκεπτών προς τα ζώα. Ο τρόπος που διεξήχθη όμως έχει κριθεί αναξιόπιστος από επιστημονική ομάδα που την μελέτησεⁱⁱⁱ καταλήγοντας ότι η έρευνα η οποία φιγούραρε στα περισσότερα site μελών της A.Z.A περιέχει 6 τουλάχιστον σοβαρά λάθη στην μεθοδολογία της και τον τρόπο διεξαγωγής της τα οποία και καταρρίπτουν τα συμπεράσματα της. Η προσπάθεια των ζωολογικών κήπων να ταυτίσουν την ύπαρξη τους με την εκπαίδευση φτάνοντας μέχρι το σημείο να δημιουργούν καινούργιες λέξεις όπως ο όρος edutainment,(από τις λέξεις education + entertainment) τον οποίο ανακαλύπτουμε στην σελίδα που αποδίδει τον σκοπό του Αττικού πάρκου, προφανώς συμβαίνει διότι τα ζωολογικά πάρκα είναι, στην πλειοψηφία τους, ιδιωτικές επιχειρήσεις και σκοπός τους ήταν και θα είναι το κέρδος. Παλιότερα δεν ήταν υποχρεωμένα να προβάλλουν τον περιβαλλοντικό τους χαρακτήρα. Μια βόλτα στον ζωολογικό κήπο σήμαινε ένα πράγμα και μόνο, την διασκέδαση του επισκέπτη του. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μερικές δεκαετίες πριν, κανένας δεν θεωρούσε αναγκαία την δημιουργία ενός κινήματος ενάντια στο τσίρκο και τις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης των ζώων σ΄αυτo, με την ίδια λογική που ο αρκουδιάρης τριγυρνούσε στους δρόμους σκορπίζοντας μόνο ανυποψίαστα γέλια και την παραμικρή σκέψη για την ίδια την αρκούδα. Όμως με τα οικοσυστήματα να καταρρέουν, τις συνέπειες τις κλιματικής αλλαγής να γίνονται όλο και πιο εμφανείς και τους πολίτες-πελάτες να αρχίζουν, έστω αργά και βασανιστικά, να αντιλαμβάνονται την άρρηκτη σχέση της ανθρώπινης ζωής με την φύση, η «κούρσα» για το ποιός φαίνεται πιο «πράσινος» μπορεί να σημαίνει και το ποιος θα συνεχίσει να έχει έσοδα. Με δεδομένο πλέον ότι το προϊόν τους ουσιαστικά απαιτεί να αιχμαλωτίζουν ή να εκτρέφουν σκλάβους για την διασκέδαση μας, δεν θα μπορούσαν να μην φορέσουν το πράσινο κουστούμι τους το οποίο γράφει με μεγάλα γράμματα στη πλάτη: Προστατεύω το περιβάλλον, σέβομαι τα ζώα και δείτε… Έχω και εκπαιδευτικό του χαρακτήρα! «Edutainmenation for all».

Αν όντως πίστευαν σε αυτά που προβάλλουν θα χρησιμοποιούσαν τουλάχιστον τους πόρους και τις εγκαταστάσεις τους για την αποκατάσταση τραυματισμένων ζώων και την επιστροφή τους στο φυσικό τους περιβάλλον. Προς το παρών όμως οφείλουν τουλάχιστον να παρέχουν όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Είναι απελπιστικό το θέαμα δύο θαλάσσιων λεόντων σε μια πισίνα που θυμίζει μεγάλη μπανιέρα όπως τραγικό είναι και το οικολογικό show που παραδίδουν τα 4 δελφίνια με μπάλες στεφάνια και άφθονες τούμπες στην πισίνα κολυμβητηρίου που τους αναλογεί, είτε αυτή είναι νόμιμη είτε παράνομη, σύμφωνα με δημοσίευμα της «Καθημερινής»^iv και κατά το οποίο η συγκεκριμένη έχει φτιαχτεί με επεκτάσεις που δεν έχουν πάρει άδεια.

Όμως και ο επισκέπτης, από την δική του πλευρά, δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Ακόμη και αν όπως έγραψε ο Kant, πιστεύει ότι «δεν έχουμε καμία ηθική υποχρέωση απέναντι στα ζώα» και όχι ότι « η ηθική πρόοδος μιας χώρας φαίνεται από την συμπεριφορά των ανθρώπων της προς τα ζώα» όπως υποστήριζε ο Γκάντι, το ότι επιλέγει το πάρκο για την Σαββατιάτικη έξοδο του σαν alternative στο mall μάλλον αποδεικνύει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν έχει πληρώσει το καθόλου ευτελές αντίτιμο του εισιτήριου με πρωταρχικό σκοπό την γνώση, όπως εξυπηρετεί τους ιδιοκτήτες τέτοιων χώρων να διακηρύττουν, αλλά την εύκολη διασκέδαση. Διαφορετικά θα μπορούσε να επισκεφτεί τα ζώα σε εθνικά πάρκα και δρυμούς, συνειδητοποιημένος για το που βρίσκεται και τι κάνει, απολαμβάνοντας μια πραγματικά ανώτερη εμπειρία και συνδυάζοντας την ψυχαγωγία του με την αληθινή επαφή του με τα ζώα στο αληθινά φυσικό τους περιβάλλον. Εκεί που τελειώνοντας την βόλτα του δεν θα άφηνε το αντικείμενο του θαυμασμού του ασφαλές στο κλουβί του, στην ίδια στάση μέχρι το τέλος της ζωής του. Χωρίς να προβληματίζεται για την επιβίωση πόσο μάλλον για την ζωή του κάθε είδους και το χειρότερο δικαιώνοντας στον μυαλό του την κυρίαρχη αντίληψη του σύγχρονου ανθρώπου ότι έχει επικρατήσει της φύσης και μπορεί πλέον να θαυμάζει το έμψυχο «περασμένο μεγαλείο» της κλεισμένο πίσω από κάγκελα, με τα ίδια συναισθήματα που θαυμάζει έργα τέχνης, αντικείμενα και σκεύη περασμένων εποχών πίσω από τις προθήκες ενός μουσείου. 

 

Είναι καιρός να εξελιχτεί η αντιμετώπιση μας απέναντι στην φύση. Όπως αφήσαμε πίσω το τσίρκο, όπως καταδικάζουμε τις κυνομαχίες και την δολοφονία των αδέσποτων πρέπει να αξιολογήσουμε και τις επιπτώσεις των ζωολογικά πάρκων. Στα λόγια του Henry Beston, πατέρα του σύγχρονου περιβαλλοντικού κινήματος: «Χρειαζόμαστε μια διαφορετική, σοφότερη και ίσως ποιο μυστικιστική άποψη για τα ζώα. Σε ένα κόσμο αρχαιότερο και πιο ολοκληρωμένο από τον δικό μας τα ζώα κινούνται και δρουν ολοκληρωμένα. Προικισμένα με επεκτάσεις των αισθήσεων που εμείς χάσαμε ή δεν αποκτήσαμε ποτέ. Ζώντας από φωνές που ποτέ δεν θα ακούσουμε. Δεν είναι όμοιά μας. Δεν είναι κατωτέρα μας. Είναι άλλα έθνη. Πιασμένα μαζί μας στο δίχτυ της ζωής και του χρόνου. Φυλακισμένα μαζί μας στο μεγαλείο και την επώδυνη προσπάθεια της ζωής στη γη.»

i Ludwig, E.G. 1981. Study of Buffalo Zoo. In M. Fox (ed.), International

Journal for the Study of Animal Problems. Washington, DC: Institute

for the Study of Animal Problems. As cited in Against Zoos by Dale Jamieson

http://www.animal-rights-library.com/texts-m/jamieson01.htm

ii Why Zoos & Aquariums Matter:

Assessing the Impact of a Visit to a Zoo or Aquarium http://www.aza.org/uploadedFiles/Education/why_zoos_matter.pdf

iii Do Zoos and Aquariums Promote Attitude Change

in Visitors? A Critical Evaluation of the

American Zoo and Aquarium Study www.nbb.emory.edu/faculty/personal/documents/MarinoetalAZAStudy.pdf

iv http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_oiko1_1_08/09/2010_1292550

Βy Kostash

kostashmav@yahoo.com

Η αναπαραγωγή επιτρέπετε μόνο με αναφορά του συγγραφέα

Βίντεο από εκτροφείο μινκ στην Ισπανία

Investigación de Igualdad Animal en las granjas de visones de España from Igualdad Animal on Vimeo.

Κυκλοφόρησε, από τις Εκδόσεις Μελάνι, το βιβλίο του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ "Τρώγοντας ζώα" (Eating animals).

  

Λεπτομέρειες στο σύνδεσμο:  Τρώγοντας Ζώα

Κυνηγός σκότωσε κυνηγό στην Αρκαδία

Κυνηγός πυροβόλησε και σκότωσε κατά λάθος έναν 65χρονο συνάδελφό του, τον οποίο πέρασε για θήραμα! Ωστόσο, μόλις διαπίστωσε τι είχε κάνει, έσπευσε να εξαφανιστεί! Ήταν το έβδομο ατύχημα από την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου που δεν φαίνεται ιδιαίτερα «τυχερή» για τους χομπίστες του είδους.
       Το τραγικό περιστατικό συνέβη σε αγροτική τοποθεσία στην Πετρίνα Αρκαδίας, όπου ο 65χρονος κυνηγός είχε στήσει ενέδρα αναμένοντας να εμφανιστεί κάποιος αγριόχοιρος… Όμως, ξαφνικά, ακούστηκε ένας πυροβολισμός από κυνηγετικό όπλο και έπεσε νεκρός! Άλλοι κυνηγοί βρήκαν το πτώμα του αρκετή ώρα αργότερα, όταν ο ακούσιος δράστης που όπως όλα δείχνουν τον είχε περάσει για θήραμα, είχε αντιληφθεί τι έκανε και εξαφανίστηκε αφήνοντάς τον αβοήθητο! Τώρα, αναζητείται από την τοπική Αστυνομία.
       Η φετινή κυνηγετική περίοδος  έχει σημαδευτεί και από άλλα  έξη περιστατικά:

*** 12 Οκτωβρίου: Στην αγροτική περιοχή του οικισμού Ισάλου Μαρώνειας στην Ροδόπη, εκπυρσοκρότησε το κυνηγετικό όπλο ενός 61χρονου κυνηγού και τον τραυμάτισε θανάσιμα μπροστά στα μάτια συναδέλφων του!

*** 4 Οκτωβρίου: Δύο  24ωρα μετά την εξαφάνισή του, βρέθηκε νεκρός ένας 56χρονος που είχε πάει για κυνήγι στο ορεινό Βίτσι έξω από την Καστοριά. Πάνω του είχε πέσει ένα μεγάλο δέντρο με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ακαριαία!

*** 3 Οκτωβρίου: στην περιοχή Φλαμουριά της Πέλλας, όπου κυνηγούσαν δύο φίλοι, ο ένας από αυτούς -55 χρόνων- πίστεψε πως είχε εντοπίσει θήραμα, πυροβόλησε και χτύπησε τον φίλο του!

*** 22 Σεπτεμβρίου:  μια 73χρονη γυναίκα που έκανε αγροτικές εργασίες μέσα στο κτήμα της, σε αγροτική περιοχή του δήμου Πύλου, δέχθηκε πυροβολισμό και τραυματίσθηκε στην δεξιά ωμοπλάτη και τον αντίστοιχο βραχίονά της!

*** 21 Σεπτεμβρίου: στο Πλωμάρι Μυτιλήνης, ένας 36χρονος πυροβόλησε ένα ορτύκι και τραυμάτισε τον 18χρονο φίλο του στην πλάτη και το πίσω μέρος του αυχένα και του κεφαλιού του!

*** 1 Σεπτεμβρίου: Ένας 50χρονος κυνηγός από τα Πουγκάκια Φθιώτιδας προδόθηκε από την καρδιά του σε μια απόκρημνη πλαγιά όπου έστηνε καρτέρι σε αγριογούρουνα και βρέθηκε νεκρός. 

πηγή: Πρώτο ΘΕΜΑ 

Προβολή The Cove- Σάββατο 23, 9:00, Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών, Χανιά

Προβολή του βραβευμένου ντοκιμαντέρ

The Cove
Ενημέρωση-συζήτηση για τα θαλάσσια θηλαστικά και τα άλλα φυλακισμένα είδη στο Αττικό Πάρκο
Σάββατο 23 Οκτωβρίου, 9:00
Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών, Χανιά

The Cove (2009, του Louie Psichoyos):

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα απέναντι σε θαλάσσια θηλαστικά διαδραματίζεται συστηματικά στην Ιαπωνία  με την ανοχή των κυβερνήσεων και των αρμόδιων φορέων.

Στον απομακρυσμένο όρμο Τaiji, οι ψαράδες εγκλωβίζουν χιλιάδες δελφίνια ετησίως, τα σφαγιάζουν, και έπειτα πουλάνε το φορτωμένο με ψευδάργυρο κρέας τους ή τα αιχμαλωτίζουν για να τα πουλήσουν σε δελφινάρια.

Βιντεοσκοπώντας με κρυφές κάμερες, η ομάδα του The Cove έφερε στο φως, μετά από χρόνια δουλειάς, όσα η ιαπωνική κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει με συνεχή ψεύδη και απαγορεύοντας την πρόσβαση, φωτογράφηση και καταγραφή στον όρμο-σφαγείο.

Στην ομάδα του Τhe Cove συνεργάζονται, μεταξύ άλλων, ο φωτογράφος Louie Psichoyos και ο Rick Ο’Barry, εκπαιδευτής των δελφινιών που έπαιζαν τον Φλίπερ στην ομώνυμη σειρά. Γνωρίζοντας από κοντά τα δελφίνια και ζώντας την παραβίαση των δικαιωμάτων τους μέσω της εμπορικής εκμετάλλευσης τους, ο Rick O’Barry παραιτήθηκε και αφοσιώθηκε στην απελευθέρωση τους και στην αποκάλυψη των βασανιστηρίων που κρύβονται πίσω από το «χαμογελαστό» τους πρόσωπο, και των συμφερόντων που οδηγούν εκεί.

Η απονομή του βραβείου Όσκαρ στο ντοκιμαντέρ και η προβολή του στις αίθουσες προκάλεσαν την οργή των ψαράδων του Τaiji και άλλων ομάδων, οι οποίες καταγγέλλουν την «υποκρισία» της Δύσης, που συγκινείται από το κυνήγι των δελφινιών, όμως σκοτώνει βοοειδή και χοίρους στα σφαγεία της.

Αναπόφευκτα ο σάλος που δημιούργησε το ντοκιμαντέρ έρχεται να αμφισβητήσει το σύστημα αντιλήψεων μας για τα άλλα είδη. Γιατί μας είναι ιδιαίτερα η σφαγή των δελφινιών τόσο αποκρουστική; Είναι τελικά η αντιμετώπιση του κάθε είδους αποτέλεσμα του πως μας έχουν μεγαλώσει; Αν είναι απλώς μια συνήθεια δεν είναι απαραίτητο να επανεξεταστεί αυτή τουλάχιστον ως βάρβαρη και καταστροφική;

Ταυτόχρονα το The Cove δεν μπορεί παρά να μας προβληματίσει και για τη στάση μας απέναντι σε εκείνους που κρατούν φυλακισμένα δελφίνια και άλλα θαλάσσια θηλαστικά, όπως και άλλα μη ανθρώπινα ζώα, στις εγκαταστάσεις-φυλακές του Αττικού Πάρκου. Γιατί επιτρέπεται να ονομάζεται η αιχμαλωσία, ο βασανισμός και η εμπορική εκμετάλλευση οποιουδήποτε ζώου «ευαισθητοποίηση του κοινού;» 
 

ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ

Δελτία τύπου από το Πανελλήνιο Δίκτυο Οργανώσεων για τα Ζώα (ΠΑΔΟΖΩ) σχετικά με τη συνεχιζόμενη αιχμαλωσία δελφινιών

Δελτία τύπου από το Πανελλήνιο Δίκτυο Οργανώσεων για τα Ζώα (ΠΑΔΟΖΩ) σχετικά με τη συνεχιζόμενη αιχμαλωσία δελφινιών στη χώρα μας και την παγκόσμια κινητοποίηση για τη σφαγή των δελφινιών στην Ιαπωνία.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

14 Οκτωβρίου 2010

Τη συνεχιζόμενη αιχμαλωσία των δελφινιών στη χώρα μας καταγγέλλουν το Πανελλήνιο Δίκτυο Οργανώσεων για τα Ζώα και οι διεθνείς οργανώσεις Born Free Foundation, Whale and Dolphin Conservation Society και ENDCAP σε νέα επιστολή στους αρμόδιους φορείς της πολιτείας.

Τα τέσσερα δελφίνια που «φιλοξενούνται» στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, βρίσκονται σε αυθαίρετες εγκαταστάσεις, γεγονός που, εκτός άλλων, θέτει και το θέμα της ασφάλειας του κοινού. Η Διαχειριστική Αρχή CITES έχει αποφανθεί ότι τα πιστοποιητικά των δελφινιών δεν έχουν ισχύ και θεωρούνται άκυρα και ζητά την παύση της λειτουργίας του δελφιναρίου. Τα νοήμονα αυτά θηλαστικά, που οι επιστήμονες χαρακτηρίζουν ως «μη ανθρώπινα άτομα» και ζητούν να αποκτήσουν δικαιώματα, έχουν μετατραπεί, χωρίς τη συγκατάθεσή τους, σε «καλλιτέχνες» που εκτελούν νούμερα προς ευχαρίστηση των επισκεπτών. Τονίζεται μάλιστα ο αντι-επαιδευτικός χαρακτήρας των παραστάσεων με ζώα που διαιωνίζει την αιχμαλωσία των ζώων και την αντιμετώπιση τους ως μέσα για την ανθρώπινη ψυχαγωγία. Σε μια περίοδο όπου σύσσωμοι οι φιλόζωοι της χώρας μαζί με άλλους περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένους πολίτες ζητούν την απαγόρευση των τσίρκο στη χώρα μας, και καθώς η πολιτεία εξετάζει σοβαρά αυτό το αίτημα, στα περίχωρα της Αθήνας το ζωολογικό πάρκο μοιάζει να έχει μετατραπεί σε μόνιμο τσίρκο.

Με αφορμή τη σημερινή παγκόσμια κινητοποίηση με συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από Ιαπωνικές πρεσβείες ενάντια στην ετήσια σφαγή δελφινιών που βρίσκεται αυτές τις μέρες σε εξέλιξη στην Ιαπωνία και που ανέδειξε το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ «The Cove», τονίζουμε ότι η αιχμαλωσία και η εκμετάλλευση των δελφινιών σε δελφινάρια, συντηρεί τις σφαγές και τη σύλληψη ελεύθερων δελφινιών σε τέτοια αποτρόπαια κυνήγια, καθώς οι επιχειρήσεις θαλάσσιων πάρκων επιλέγουν κάποια για τις παραστάσεις τους πληρώνοντας γι’ αυτά τεράστια χρηματικά ποσά, ενώ τα υπόλοιπα θανατώνονται με βάναυσο τρόπο για το κρέας τους, καταρρίπτοντας έτσι τον ισχυρισμό της βιομηχανίας θαλάσσιων πάρκων, ότι σκοπεύουν στην ευαισθητοποίηση του κοινού και την προστασία των δελφινιών.

Οι οργανώσεις ζητούν:

• την παύση των παραστάσεων και επισκέψεων του κοινού στις εγκαταστάσεις για τους παραπάνω λόγους
• την επιβολή των προβλεπόμενων από το νόμο διοικητικών και ποινικών κυρώσεων
• τη διερεύνηση κατάλληλου χώρου για τη φιλοξενία των δελφινιών στην Ελλάδα και τη δημιουργία κέντρου περίθαλψης για κητώδη
• την κατάσχεση και δήμευση των δελφινιών και μεταφορά τους σε ενδεδειγμένο χώρο
• την απαγόρευση της αιχμαλωσίας κητωδών στη χώρα μας

Καλούν τις αρμόδιες αρχές να προβούν στις απαιτούμενες ενέργειες για την εφαρμογή του νόμου και ζητούν από την Ελληνική πολιτεία να προχωρήσει σε εθνική νομοθεσία για την απαγόρευση της αιχμαλωσίας και εκμετάλλευσης κητωδών. Επιπλέον, προτείνουν να υπάρξει Ελληνική πρωτοβουλία για Πανευρωπαϊκή καμπάνια ενάντια στην αιχμαλωσία των κητωδών.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Παγκόσμια κινητοποίηση κατά της σφαγής δελφινιών στην Ιαπωνία

14 Οκτωβρίου 2010

Για άλλη μία χρονιά το αιματηρό ετήσιο κυνήγι δελφινιών στην Taiji της Ιαπωνίας που ανέδειξε το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ «The Cove» συνεχίζεται. Οι αλιείς με την άδεια των Ιαπωνικών αρχών, αγνοώντας προκλητικά την παγκόσμια κατακραυγή και τις διεθνείς αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η αποκάλυψη αυτής της αποτρόπαιης σφαγής, έβαψαν τα γαλάζια νερά του όρμου ξανά κόκκινα.

Η Ιαπωνική κυβέρνηση επιτρέπει το κυνήγι περισσότερων από 20.000 δελφινιών το χρόνο από το Σεπτέμβριο έως το Μάρτιο χαρακτηρίζοντάς το ως παράδοση!

Τα πιο εμφανίσιμα δελφίνια πωλούνται σε ενυδρεία και δελφινάρια έναντι αδράς αμοιβής, ενώ τα υπόλοιπα θανατώνονται και το κρέας τους διοχετεύεται στην αγορά, παρά τα πολύ υψηλά επίπεδα υδραργύρου.

Η παρουσία εκπαιδευτών δελφινιών στο αιματηρό αυτό κυνήγι και τα τεράστια χρηματικά ποσά που προσφέρουν για κάθε δελφίνι που θα καταλήξει φυλακισμένο στις πισίνες των δελφινάριων δίνοντας παραστάσεις τσίρκο, ενθαρρύνει τη σύλληψη και τη σφαγή ελεύθερων δελφινιών, καταρρίπτοντας έτσι τους ισχυρισμούς της βιομηχανίας θαλάσσιων πάρκων, ότι σκοπεύουν στην ευαισθητοποίηση του κοινού και την προστασία των δελφινιών!

Την αντίθεσή τους σε αυτή την αποτρόπαιη σφαγή θα δηλώσουν σήμερα Πέμπτη 14 Οκτωβρίου, πολίτες σε όλο τον κόσμο συμμετέχοντας σε μία παγκόσμια κινητοποίηση με διαμαρτυρίες έξω από Ιαπωνικές πρεσβείες σε διάφορες χώρες.

Το Πανελλήνιο Δίκτυο Οργανώσεων για τα Ζώα (ΠΑΔΟΖΩ) στηρίζει τις διαμαρτυρίες και καλεί για άλλη μία φορά τους αρμόδιους φορείς στη χώρα μας να λάβουν ενεργά θέση κατά της κάθε είδους κακοποίησης των δελφινιών, απαγορεύοντας τη λειτουργία δελφινάριων στη χώρα μας!

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΖΩΩΝ-ΠΩΣ;

Με αφορμή τις διαμαρτυρίες που γίνονται  στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Μέρας Ζώων παραθέτουμε μεταφρασμένo τον προβληματισμό της Camille Marino, ιδρύτριας του Negotiation is Over (http://negotiationisover.com/) πάνω στο στόχο, τις τακτικές και την αποτελεσματικότητα του κινήματος.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΖΩΩΝ:ΠΩΣ;

της Camille Marino

Τα λόγια είναι άχρηστα αν δεν γίνονται πράξη. Όλοι γνωρίζουμε ποια είναι τα ζητήματα. Δεν χρειαζόμαστε άλλες αυνανιστικές διαμάχες μεταξύ ευημερίας και δικαιωμάτων, ούτε χρειάζεται να διασκεδάζουμε τον εχθρό επιχειρηματολογώντας ενάντια στην πονηριά του. Είναι όλοι εγκληματίες και πρέπει να τους σταματήσουμε. Αν ξεκινήσουμε από αυτήν την πολύ απλή βασική αρχή, τότε μπορούμε εύκολα να μετατοπίσουμε το κέντρο της συζήτησης σε ένα και μόνο θέμα: ΠΩΣ;

Ο στόχος

Πριν ξεκινήσουμε να ποσοτικοποιούμε την αποτελεσματικότητα, πρέπει πρώτα να ορίσουμε ένα στόχο.

Δεν μπορώ να  ανοίξω όλα τα κλουβιά. Οπότε πιστεύω ότι η αμέσως επόμενη εναλλακτική είναι να κάνω το βασανισμό άβολο και ασύμφορο. Μπορούν ο τρόμος  και ο εκφοβισμός να το πετύχουν αυτό; Μέχρι ένα βαθμό. Και το ξεμπρόστιασμα είναι ένα μέσο για αυτό το σκοπό. Αλλά θέλω να προχωρήσω πέρα από το άβολο, και να το κάνω τελείως αδύνατο.  Θέλω να τρομάξουν οι εχθροί,  θέλω να εξοστρακιστούν από την κοινωνία,   θέλω να ζουν μέσα στο φόβο, στο χάος, και τον πανικό όταν βλέπουν αγνώστους.... Θέλω να το κάνω τόσο αφόρητο για αυτούς ώστε να κατεβάσουν ρολά και να πάρουν σύνταξη.

Ο φόβος είναι ένα αποτελεσματικό εργαλείο. Αλλά πως τον χρησιμοποιούμε και για ποιο σκοπό; Είμαι μεγάλη υπέρμαχος του εκφοβισμού. Κανένας βασανιστής δεν έχει το δικαίωμα να κοιμάται ήσυχος. 

Δουλεύοντας μαζί

Η περιορισμένη μου εμπειρία μου λέει ότι όλοι μας διαθέτουμε ένα κομμάτι του πάζλ. Είχαμε μια μικρή επιτυχία στη Florida τους τελευταίους μήνες χρησιμοποιώντας τακτικές σύγκρουσης και εκφοβισμού, οι οποίες λύγισαν έναν μάλλον υποχωρητικό βασανιστή.  Αργότερα, όταν πια με τους δικούς μας όρους είχε ανοίξει η συζήτηση, άλλοι εταίροι ήταν πολύ πιο ικανοί να διαπραγματευτούν απελευθερωτικά μέτρα και να προσφέρουν την εξειδικευμένη γνώση τους. Έχουμε ένα συνάδελφο ο οποίος εξακολουθεί να παρακολουθεί την κατάσταση σε εβδομαδιαία βάση. Αυτό το παράδειγμα μπορεί να ειδωθεί ως ένας μικρόκοσμος του τί μπορούμε να πετύχουμε αν οι υπερασπιστές της απελευθέρωσης ενωθούμε ενάντια στους καταπιεστές. Είναι ένα θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορούμε να χτίσουμε.

Ξεχνάμε το συγκαταβατικό ακτιβισμό

Ο νόμος είναι μέρος του συστήματος των καταπιεστών και δεν έχει νόημα να ασχολείσαι με αυτόν. Η κυβέρνηση δεν εκπροσωπεί ούτε είναι μέρος του λαού και αποτελεί την έκφραση του βιομηχανικού-πολυεθνικού συμπλέγματος. Η συλλογή υπογραφών είναι ένας εύκολος τρόπος για να χάνεται χρόνος που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί καλύτερα, όντας πιο αποτελεσματικός, αν απλά μπορούσαμε να βρούμε με ποιο τρόπο.

Χρειάζεται να προχωρήσουμε πέρα από τις διαμαρτυρίες. Δεν είναι αρκετές. Εξακολουθώ να διαδηλώνω ενεργά, συνδυάζοντας όμως τις διαδηλώσεις με διάφορες δράσεις.   Και προφανώς δεν μπορούμε να είμαστε πολύ σαφείς σε ένα δημόσιο φόρουμ, αλλά εκκρεμούν αρκετές ανοιχτές συζητήσεις σχετικά με τις ακριβείς στρατηγικές. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι, από ότι φαίνεται, υπάρχει ένας πλούτος αποτελεσματικών προσεγγίσεων που έχουν αποδειχθεί σε διαφορετικό βαθμό επιτυχείς, αλλά δεν εφαρμόζονται σε επίπεδο κοινωνίας. Πιστεύω πως αυτό χρειάζεται να αλλάξει.

Δεν μπορούμε να παραμένουμε στους περιορισμούς του «ακτιβισμού» που είναι υπαγορευμένος και εγκεκριμένος από τον εχθρό.  Αυτά τα συγκαταβατικά, αποδεκτά από τον εχθρό, άνετα μονοπάτια, θα διασφαλίζουν ότι εμείς ως κίνημα θα συνεχίσουμε να τελματώνουμε και θα εγγυώνται ότι το ξέφρενο ολοκαύτωμα θα συνεχίζεται ανενόχλητο.   

Αλλάζοντας το πρόσωπο της απελευθέρωσης

Αν  μπορούσα να απελευθερώσω όλους τους φυλακισμένους και να σταματήσω αυτόν τον εφιάλτη, όπως πολλοί από εσάς, θα το έκανα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία στο μυαλό μου. Και το ALF είναι το πιο αποτελεσματικό στρατηγικό όπλο που υπάρχει αυτή τη στιγμή σε αυτό το κίνημα. Αλλά όταν ο στόχος είναι ένα τεράστιο και ευυπόληπτο ίδρυμα όπως το Πανεπιστήμιο της  Florida, τα απελευθερωμένα θύματα θα αντικαθίστανται συντονισμένα και αποτελεσματικά. Μια μικρή φάρμα γουνοφόρων ή ένας εκτροφέας μπορεί να τα παρατούσε, όχι όμως ένα πανεπιστήμιο.

Χρειάζεται  να  προχωρήσουμε πάνω σε αυτήν την ήδη βιώσιμη και αποτελεσματική προσέγγιση. Το ALF δρα υπόγεια. Χρειαζόμαστε εξίσου μια ολοκληρωμένη καθημερινή αντίσταση. 

Ο χρόνος μας τελειώνει

Αργά και σταθερά δεν κερδίζεις τον αγώνα... όχι όταν ο εχθρός σκοπεύει να εξαντλήσει όλους τους αναλώσιμους πόρους στον πλανήτη μας με αδίστακτη αποτελεσματικότητα. Όχι όταν κάθε «περιττό» είδος οδηγείται προς την εξαφάνιση. Όχι όταν το σύνολο των μη ανθρώπινων ζώων υποβάλλεται σε μια ύπαρξη αέναου βασανισμού ως ανανεώσιμο είδος πολυτελείας. Το αναπόφευκτο τέλος στο οποίο οδηγούμαστε είναι η απόλυτη καταστροφή,  όταν πια ο πλανήτης θα έχει βουλιάξει  στην ανυπαρξία...με τη γη ως τελικό θύμα της ανάπτυξης.

Το αργά και σταθερά είναι μια εγγυημένη συνταγή για ένα αναποτελεσματικό κίνημα που θα εξασφαλίσει ένα μεγάλο τίποτα.

Δεν έχουμε χρόνο ώστε να συνεχίζουμε σε αυτό το δρόμο που προδίδει τα ζώα.

Δεν είμαι από τους υπομονετικούς ανθρώπους που κάνουν σχέδια  200 χρόνων. Θέλω την αλλαγή στη διάρκεια της ζωής μου...όσοι από εμάς καταλαβαίνουμε τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε,  χρειάζεται να ξεσηκωθούμε και να βρούμε πώς να τη φέρουμε όσο ακόμα μας απομένει λίγος χρόνος.

Ας ξεχάσουμε όσα έχουμε ακούσει, δει, και όσα μας έχουν πει, και ας βρούμε πώς να τη φέρουμε με το δικό μας τρόπο. 

Πυροδοτώντας την επανάσταση

Ο τρόπος για να λήξει η σκλαβιά είναι να εξαλειφθούν οι αφέντες των δούλων. Και πιστεύω ότι η έντονη κοινωνική αντίδραση  είναι ένα εν δυνάμει χρήσιμο εργαλείο.

Δεν μιλάω για τις δημόσιες αντιπαραθέσεις, πολιτικές συζητήσεις, ή για την εκπαίδευση των αδιάφορων, αυτάρεσκων, στενόμυαλων μαζών που λειτουργούν σαν κοπάδια. Μιλάω για το χειρισμό του επίκεντρου της προσοχής της κοινωνίας και του συναισθήματος με έναν τρόπο που ακόμα δεν έχει γίνει στο πλαίσιο της απελευθέρωσης ζώων. Πώς θα το κάνουμε; Δεν είμαι σίγουρη. Αυτό αποτελεί θέμα σειράς ιδιωτικών συναντήσεων.

Οραματίζομαι μια αντίδραση-κλοτσιά  που να μπορεί να συγκριθεί με αυτή των χωρικών που επιτέθηκαν με δάδες στη έπαυλη του Δρ. Φράνκενσταιν.

Κι ενώ ο καθένας θέλει να απευθύνεται στη λογική και στη συμπόνια, νομίζω ότι πρέπει να αρχίσουμε να απευθυνόμαστε στο συναίσθημα που νιώθουμε στα σωθικά μας. Περιμένω ελάχιστα από τους ανθρώπους και καταλαβαίνω απόλυτα ότι εναντιωνόμαστε σε μία προπαγανδιστική μηχανή που είναι ακριβής και πολύ αποτελεσματική στην πλύση εγκεφάλου και στην συνεχή της ενίσχυση. Δεν μπορούμε να την ανταγωνιστούμε και δεν έχω τέτοιες αυταπάτες.

Χρειάζεται να ανατραπεί.

Χρειάζεται να δημιουργήσουμε ένα κλίμα που δεν υπάρχει ακόμα.

Πώς θα το κάνουμε; 

Από τις αλογόμυγες