Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

"PriZOOns"


Την Δευτέρα 4/10 το Αττικό Ζωολογικό επέτρεψε την ελεύθερη είσοδο στους χώρους του, καλώντας τους επισκέπτες να γιορτάσουν μαζί με τα ζώα την ημέρα της παγκόσμιας «γιορτής» τους. Ας παραβλέψουμε αν οι εορταζόμενοι θα ήθελαν ως δώρο να περάσουν την μέρα τους με 6.000 επισκέπτες που σε πολλές περιπτώσεις τα ενοχλούν, τα πειράζουν και τους ρίχνουν ακατάλληλες τροφές που προορίζονται για τα δικά μας στομάχια κι ότι ίσως να προτιμούσαν ένα ρεπό τελικά και ας εστιάσουμε στην εκπαιδευτική αξία μιας τέτοιας επίσκεψης αλλά και την προσφορά αυτού του είδους των επιχειρήσεων γενικότερα.

Θεωρητικά η εικόνα ενός φυλακισμένου πλάσματος θα έπρεπε να προκαλεί στους πάντες από θλίψη έως απέχθεια, όμως υπάρχουν δύο βασικά επιχειρήματα για την διατήρηση λειτουργίας των ζωολογικών πάρκων, πέρα φυσικά από το κέρδος για αυτούς που τα εκμεταλλεύονται. Η προστασία απειλουμένων ειδών, παρόλο που συνήθως ένα μικρό ποσοστό των φιλοξενούμενων ζώων αληθινά κινδυνεύουν με εξαφάνιση και η εκπαιδευτική τους προσφορά ως προς την δημιουργία περιβαλλοντικής συνείδησης στους επισκέπτες τους. Εκπαιδευτική αξία που φαίνεται να αναγνωρίζεται τόσο από το δικό μας εκπαιδευτικό μας σύστημα, με ένα μεγάλο μέρος των επισκεπτών του συγκεκριμένου πάρκου να προέρχονται από την διοργάνωση σχολικών εκδρομών, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο αφού οι ζωολογικοί κήποι, όπου υπάρχουν, αποτελούν πρώτης προτεραιότητας «αξιοθέατα» στους αντίστοιχους ταξιδιωτικούς οδηγούς. 

Όμως ακόμα κι αν παραγνωρίσει κανείς το γεγονός ότι η αναπαραγωγή ορισμένων ειδών, με στόχο την μη εξάλειψή τους, θα μπορούσε να συμβεί σε κάποιο καταφύγιο άγριας ζωής όπως και ότι τα πραγματικά απειλούμενα με εξάλειψη ζώα, είναι ελάχιστα σε σχέση με το σύνολο όσων φιλοξενούνται σε ζωολογικούς κήπους, δύσκολα θα μπορέσει να αποφύγει την σκέψη ότι αυτή η μορφή «προστασίας» και έκθεσης των ζώων οδηγεί, ακόμα και ασυνείδητα από μέρους των επισκεπτών, στην παγίωση μιας νοοτροπίας που δεν διακατέχεται από κανενός είδους περιβαλλοντική συνείδηση. Εφόσον τα απειλούμενα είδη είναι ασφαλή, όπως είναι και τα εκθέματα στα μουσεία, δεν είναι απαραίτητο να προστατευθεί το φυσικό τους περιβάλλον. Γιατί θα πρέπει να βρούμε τους πόρους να προστατέψουμε δάση και θάλασσες όταν μπορούμε να επισκεφτούμε τους κατοίκους τους κάθε σαββατοκύριακο δίπλα μας; Ο λόγος που πρέπει να το κάνουμε είναι απλός και δεν είναι μόνο το ότι εξαρτόμαστε από την διατήρηση τους. Ο αγώνας για την επιβίωση δημιουργεί όλα τα χαρακτηριστικά που θαυμάζουμε στα ζώα. Ένας χαμαιλέοντας περιορισμένος, ασφαλής, σε ένα τσιμεντένιο κλουβί δεν θα είχε λόγο να αλλάζει το χρώμα του, μιμούμενος το περιβάλλον του θα γινόταν σταδιακά γκρι. Το άγριο γαϊδούρι της Σομαλίας μπορεί να σώθηκε από την εξαφάνιση αλλά πως δικαιολογεί το όνομα και τον τρόπο ζωής του πια, όταν δεν είναι άγριο στην Σομαλία; 

Το γεγονός και μόνο της αιχμαλωσίας, είναι αρκετό για να δημιουργήσει ενστάσεις για την πραγματική εκπαιδευτική αξία της επίσκεψης σ΄έναν τέτοιο χώρο. Έρευναi που έγινε σε Ζωολογικό Κήπο στην Νέα Υόρκη έδειξε ότι οι ενήλικοι επισκέπτες καθώς κινούνται ανάμεσα στα κλουβιά στέκονται να παρατηρήσουν κυρίως τα ζώα που είτε παρακαλούν για τροφή, είτε τρέφονται, ή κάνουν περίεργους ήχους. Οι ποιο συχνές εκφράσεις μάλιστα για να περιγράψουν ένα ζώο είναι οι εξής: 'cute', 'funny-looking', 'lazy', 'dirty', 'weird' and 'strange'. Ποια παραπάνω «γνώση» άραγε κερδίζει ο επισκέπτης που δεν του παρέχεται από ένα καλό ντοκιμαντέρ; Μπορεί να αποκτά ευκολότερα, μέσω της ζωντανής επαφής, κάποια από τα χαρακτηριστικά τους όμως ταυτόχρονα οι τίγρεις και τα λιοντάρια μετατρέπονται στο μυαλό του σε χαριτωμένα γατάκια ευτυχισμένα στα 30τ.μ. που τους αναλογούν. Πολλά παιδιά μάλιστα θέλουν να τα χαϊδέψουν. Ο επισκέπτης κερδίζει φυσικά την εμπειρία της άμεσης επαφής με τα ζώα αλλά και πάλι η θέση ισχύος από όπου την αποκτά την διαστρεβλώνει την ουσία της. Άλλωστε πόσο μακριά και εις βάρος πόσων ακόμα, θα φτάσουμε για μια εμπειρία; Αξίζει να φυλακίσουμε ένα δελφίνι που είναι συνηθισμένο να κάνει χιλιόμετρα στην ανοιχτή θάλασσα ώστε να το δούμε από κοντά; Κι αν τελικά οι ζωολογικοί κήποι δεν συμβάλουν ιδιαίτερα στην εκπαίδευση, γιατί την προβάλλουν με κάθε ευκαιρία;

Ίσως η απάντηση κρύβεται σε μια πιο πρόσφατη στατιστική μελέτη iiπου έγινε για λογαριασμό της ένωσης ζωολογικών κήπων της Αμερικής (A.Z.A), η οποία χαιρετίστηκε από τους ίδιους σαν την πρώτη απόδειξη που τόσο καιρό έψαχναν, ότι οι επισκέψεις σε ζωολογικούς κήπους βελτιώνουν μακροπρόθεσμα την συμπεριφορά των επισκεπτών προς τα ζώα. Ο τρόπος που διεξήχθη όμως έχει κριθεί αναξιόπιστος από επιστημονική ομάδα που την μελέτησεiii καταλήγοντας ότι η έρευνα η οποία φιγούραρε στα περισσότερα site μελών της A.Z.A περιέχει 6 τουλάχιστον σοβαρά λάθη στην μεθοδολογία της και τον τρόπο διεξαγωγής της τα οποία και καταρρίπτουν τα συμπεράσματα της. Η προσπάθεια των ζωολογικών κήπων να ταυτίσουν την ύπαρξη τους με την εκπαίδευση φτάνοντας μέχρι το σημείο να δημιουργούν καινούργιες λέξεις όπως ο όρος edutainment,(από τις λέξεις education + entertainment) τον οποίο ανακαλύπτουμε στην σελίδα που αποδίδει τον σκοπό του Αττικού πάρκου, προφανώς συμβαίνει διότι τα ζωολογικά πάρκα είναι, στην πλειοψηφία τους, ιδιωτικές επιχειρήσεις και σκοπός τους ήταν και θα είναι το κέρδος. Παλιότερα δεν ήταν υποχρεωμένα να προβάλλουν τον περιβαλλοντικό τους χαρακτήρα. Μια βόλτα στον ζωολογικό κήπο σήμαινε ένα πράγμα και μόνο, την διασκέδαση του επισκέπτη του. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μερικές δεκαετίες πριν, κανένας δεν θεωρούσε αναγκαία την δημιουργία ενός κινήματος ενάντια στο τσίρκο και τις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης των ζώων σ΄αυτo, με την ίδια λογική που ο αρκουδιάρης τριγυρνούσε στους δρόμους σκορπίζοντας μόνο ανυποψίαστα γέλια και την παραμικρή σκέψη για την ίδια την αρκούδα. Όμως με τα οικοσυστήματα να καταρρέουν, τις συνέπειες τις κλιματικής αλλαγής να γίνονται όλο και πιο εμφανείς και τους πολίτες-πελάτες να αρχίζουν, έστω αργά και βασανιστικά, να αντιλαμβάνονται την άρρηκτη σχέση της ανθρώπινης ζωής με την φύση, η «κούρσα» για το ποιός φαίνεται πιο «πράσινος» μπορεί να σημαίνει και το ποιος θα συνεχίσει να έχει έσοδα. Με δεδομένο πλέον ότι το προϊόν τους ουσιαστικά απαιτεί να αιχμαλωτίζουν ή να εκτρέφουν σκλάβους για την διασκέδαση μας, δεν θα μπορούσαν να μην φορέσουν το πράσινο κουστούμι τους το οποίο γράφει με μεγάλα γράμματα στη πλάτη: Προστατεύω το περιβάλλον, σέβομαι τα ζώα και δείτε… Έχω και εκπαιδευτικό του χαρακτήρα! «Edutainmenation for all».

Αν όντως πίστευαν σε αυτά που προβάλλουν θα χρησιμοποιούσαν τουλάχιστον τους πόρους και τις εγκαταστάσεις τους για την αποκατάσταση τραυματισμένων ζώων και την επιστροφή τους στο φυσικό τους περιβάλλον. Προς το παρών όμως οφείλουν τουλάχιστον να παρέχουν όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Είναι απελπιστικό το θέαμα δύο θαλάσσιων λεόντων σε μια πισίνα που θυμίζει μεγάλη μπανιέρα όπως τραγικό είναι και το οικολογικό show που παραδίδουν τα 4 δελφίνια με μπάλες στεφάνια και άφθονες τούμπες στην πισίνα κολυμβητηρίου που τους αναλογεί, είτε αυτή είναι νόμιμη είτε παράνομη, σύμφωνα με δημοσίευμα της «Καθημερινής»iv και κατά το οποίο η συγκεκριμένη έχει φτιαχτεί με επεκτάσεις που δεν έχουν πάρει άδεια.

Όμως και ο επισκέπτης, από την δική του πλευρά, δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Ακόμη και αν όπως έγραψε ο Kant, πιστεύει ότι «δεν έχουμε καμία ηθική υποχρέωση απέναντι στα ζώα» και όχι ότι « η ηθική πρόοδος μιας χώρας φαίνεται από την συμπεριφορά των ανθρώπων της προς τα ζώα» όπως υποστήριζε ο Γκάντι, το ότι επιλέγει το πάρκο για την Σαββατιάτικη έξοδο του σαν alternative στο mall μάλλον αποδεικνύει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν έχει πληρώσει το καθόλου ευτελές αντίτιμο του εισιτήριου με πρωταρχικό σκοπό την γνώση, όπως εξυπηρετεί τους ιδιοκτήτες τέτοιων χώρων να διακηρύττουν, αλλά την εύκολη διασκέδαση. Διαφορετικά θα μπορούσε να επισκεφτεί τα ζώα σε εθνικά πάρκα και δρυμούς, συνειδητοποιημένος για το που βρίσκεται και τι κάνει, απολαμβάνοντας μια πραγματικά ανώτερη εμπειρία και συνδυάζοντας την ψυχαγωγία του με την αληθινή επαφή του με τα ζώα στο αληθινά φυσικό τους περιβάλλον. Εκεί που τελειώνοντας την βόλτα του δεν θα άφηνε το αντικείμενο του θαυμασμού του ασφαλές στο κλουβί του, στην ίδια στάση μέχρι το τέλος της ζωής του. Χωρίς να προβληματίζεται για την επιβίωση πόσο μάλλον για την ζωή του κάθε είδους και το χειρότερο δικαιώνοντας στον μυαλό του την κυρίαρχη αντίληψη του σύγχρονου ανθρώπου ότι έχει επικρατήσει της φύσης και μπορεί πλέον να θαυμάζει το έμψυχο «περασμένο μεγαλείο» της κλεισμένο πίσω από κάγκελα, με τα ίδια συναισθήματα που θαυμάζει έργα τέχνης, αντικείμενα και σκεύη περασμένων εποχών πίσω από τις προθήκες ενός μουσείου. 
 
Είναι καιρός να εξελιχτεί η αντιμετώπιση μας απέναντι στην φύση. Όπως αφήσαμε πίσω το τσίρκο, όπως καταδικάζουμε τις κυνομαχίες και την δολοφονία των αδέσποτων πρέπει να αξιολογήσουμε και τις επιπτώσεις των ζωολογικά πάρκων. Στα λόγια του Henry Beston, πατέρα του σύγχρονου περιβαλλοντικού κινήματος: «Χρειαζόμαστε μια διαφορετική, σοφότερη και ίσως ποιο μυστικιστική άποψη για τα ζώα. Σε ένα κόσμο αρχαιότερο και πιο ολοκληρωμένο από τον δικό μας τα ζώα κινούνται και δρουν ολοκληρωμένα. Προικισμένα με επεκτάσεις των αισθήσεων που εμείς χάσαμε ή δεν αποκτήσαμε ποτέ. Ζώντας από φωνές που ποτέ δεν θα ακούσουμε. Δεν είναι όμοιά μας. Δεν είναι κατωτέρα μας. Είναι άλλα έθνη. Πιασμένα μαζί μας στο δίχτυ της ζωής και του χρόνου. Φυλακισμένα μαζί μας στο μεγαλείο και την επώδυνη προσπάθεια της ζωής στη γη.»

i Ludwig, E.G. 1981. Study of Buffalo Zoo. In M. Fox (ed.), International
Journal for the Study of Animal Problems. Washington, DC: Institute
for the Study of Animal Problems. As cited in Against Zoos by Dale Jamieson
http://www.animal-rights-library.com/texts-m/jamieson01.htm
ii Why Zoos & Aquariums Matter:
Assessing the Impact of a Visit to a Zoo or Aquarium http://www.aza.org/uploadedFiles/Education/why_zoos_matter.pdf
iii Do Zoos and Aquariums Promote Attitude Change
in Visitors? A Critical Evaluation of the
American Zoo and Aquarium Study www.nbb.emory.edu/faculty/personal/documents/MarinoetalAZAStudy.pdf


Βy Kostash
Η αναπαραγωγή επιτρέπετε μόνο με αναφορά του συγγραφέα



Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

Βίντεο από εκτροφείο μινκ στην Ισπανία


Investigación de Igualdad Animal en las granjas de visones de España from Igualdad Animal on Vimeo.

Κυκλοφόρησε, από τις Εκδόσεις Μελάνι, το βιβλίο του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ "Τρώγοντας ζώα" (Eating animals).

  
Λεπτομέρειες στο σύνδεσμο:  Τρώγοντας Ζώα

Κυνηγός σκότωσε κυνηγό στην Αρκαδία

Κυνηγός πυροβόλησε και σκότωσε κατά λάθος έναν 65χρονο συνάδελφό του, τον οποίο πέρασε για θήραμα! Ωστόσο, μόλις διαπίστωσε τι είχε κάνει, έσπευσε να εξαφανιστεί! Ήταν το έβδομο ατύχημα από την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου που δεν φαίνεται ιδιαίτερα «τυχερή» για τους χομπίστες του είδους.
       Το τραγικό περιστατικό συνέβη σε αγροτική τοποθεσία στην Πετρίνα Αρκαδίας, όπου ο 65χρονος κυνηγός είχε στήσει ενέδρα αναμένοντας να εμφανιστεί κάποιος αγριόχοιρος… Όμως, ξαφνικά, ακούστηκε ένας πυροβολισμός από κυνηγετικό όπλο και έπεσε νεκρός! Άλλοι κυνηγοί βρήκαν το πτώμα του αρκετή ώρα αργότερα, όταν ο ακούσιος δράστης που όπως όλα δείχνουν τον είχε περάσει για θήραμα, είχε αντιληφθεί τι έκανε και εξαφανίστηκε αφήνοντάς τον αβοήθητο! Τώρα, αναζητείται από την τοπική Αστυνομία.
       Η φετινή κυνηγετική περίοδος  έχει σημαδευτεί και από άλλα  έξη περιστατικά:

*** 12 Οκτωβρίου: Στην αγροτική περιοχή του οικισμού Ισάλου Μαρώνειας στην Ροδόπη, εκπυρσοκρότησε το κυνηγετικό όπλο ενός 61χρονου κυνηγού και τον τραυμάτισε θανάσιμα μπροστά στα μάτια συναδέλφων του!


*** 4 Οκτωβρίου: Δύο  24ωρα μετά την εξαφάνισή του, βρέθηκε νεκρός ένας 56χρονος που είχε πάει για κυνήγι στο ορεινό Βίτσι έξω από την Καστοριά. Πάνω του είχε πέσει ένα μεγάλο δέντρο με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ακαριαία!


*** 3 Οκτωβρίου: στην περιοχή Φλαμουριά της Πέλλας, όπου κυνηγούσαν δύο φίλοι, ο ένας από αυτούς -55 χρόνων- πίστεψε πως είχε εντοπίσει θήραμα, πυροβόλησε και χτύπησε τον φίλο του!


*** 22 Σεπτεμβρίου:  μια 73χρονη γυναίκα που έκανε αγροτικές εργασίες μέσα στο κτήμα της, σε αγροτική περιοχή του δήμου Πύλου, δέχθηκε πυροβολισμό και τραυματίσθηκε στην δεξιά ωμοπλάτη και τον αντίστοιχο βραχίονά της!


*** 21 Σεπτεμβρίου: στο Πλωμάρι Μυτιλήνης, ένας 36χρονος πυροβόλησε ένα ορτύκι και τραυμάτισε τον 18χρονο φίλο του στην πλάτη και το πίσω μέρος του αυχένα και του κεφαλιού του!


*** 1 Σεπτεμβρίου: Ένας 50χρονος κυνηγός από τα Πουγκάκια Φθιώτιδας προδόθηκε από την καρδιά του σε μια απόκρημνη πλαγιά όπου έστηνε καρτέρι σε αγριογούρουνα και βρέθηκε νεκρός. 

πηγή: Πρώτο ΘΕΜΑ 

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Προβολή The Cove- Σάββατο 23, 9:00, Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών, Χανιά


Προβολή του βραβευμένου ντοκιμαντέρ

The Cove
Ενημέρωση-συζήτηση για τα θαλάσσια θηλαστικά και τα άλλα φυλακισμένα είδη στο Αττικό Πάρκο
Σάββατο 23 Οκτωβρίου, 9:00
Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών, Χανιά

The Cove (2009, του Louie Psichoyos):

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα απέναντι σε θαλάσσια θηλαστικά διαδραματίζεται συστηματικά στην Ιαπωνία  με την ανοχή των κυβερνήσεων και των αρμόδιων φορέων.

Στον απομακρυσμένο όρμο Τaiji, οι ψαράδες εγκλωβίζουν χιλιάδες δελφίνια ετησίως, τα σφαγιάζουν, και έπειτα πουλάνε το φορτωμένο με ψευδάργυρο κρέας τους ή τα αιχμαλωτίζουν για να τα πουλήσουν σε δελφινάρια.


Βιντεοσκοπώντας με κρυφές κάμερες, η ομάδα του The Cove έφερε στο φως, μετά από χρόνια δουλειάς, όσα η ιαπωνική κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει με συνεχή ψεύδη και απαγορεύοντας την πρόσβαση, φωτογράφηση και καταγραφή στον όρμο-σφαγείο.

Στην ομάδα του Τhe Cove συνεργάζονται, μεταξύ άλλων, ο φωτογράφος Louie Psichoyos και ο Rick Ο’Barry, εκπαιδευτής των δελφινιών που έπαιζαν τον Φλίπερ στην ομώνυμη σειρά. Γνωρίζοντας από κοντά τα δελφίνια και ζώντας την παραβίαση των δικαιωμάτων τους μέσω της εμπορικής εκμετάλλευσης τους, ο Rick O’Barry παραιτήθηκε και αφοσιώθηκε στην απελευθέρωση τους και στην αποκάλυψη των βασανιστηρίων που κρύβονται πίσω από το «χαμογελαστό» τους πρόσωπο, και των συμφερόντων που οδηγούν εκεί.


Η απονομή του βραβείου Όσκαρ στο ντοκιμαντέρ και η προβολή του στις αίθουσες προκάλεσαν την οργή των ψαράδων του Τaiji και άλλων ομάδων, οι οποίες καταγγέλλουν την «υποκρισία» της Δύσης, που συγκινείται από το κυνήγι των δελφινιών, όμως σκοτώνει βοοειδή και χοίρους στα σφαγεία της.


Αναπόφευκτα ο σάλος που δημιούργησε το ντοκιμαντέρ έρχεται να αμφισβητήσει το σύστημα αντιλήψεων μας για τα άλλα είδη. Γιατί μας είναι ιδιαίτερα η σφαγή των δελφινιών τόσο αποκρουστική; Είναι τελικά η αντιμετώπιση του κάθε είδους αποτέλεσμα του πως μας έχουν μεγαλώσει; Αν είναι απλώς μια συνήθεια δεν είναι απαραίτητο να επανεξεταστεί αυτή τουλάχιστον ως βάρβαρη και καταστροφική;


Ταυτόχρονα το The Cove δεν μπορεί παρά να μας προβληματίσει και για τη στάση μας απέναντι σε εκείνους που κρατούν φυλακισμένα δελφίνια και άλλα θαλάσσια θηλαστικά, όπως και άλλα μη ανθρώπινα ζώα, στις εγκαταστάσεις-φυλακές του Αττικού Πάρκου. Γιατί επιτρέπεται να ονομάζεται η αιχμαλωσία, ο βασανισμός και η εμπορική εκμετάλλευση οποιουδήποτε ζώου «ευαισθητοποίηση του κοινού;» 

 

ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ


Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Δελτία τύπου από το Πανελλήνιο Δίκτυο Οργανώσεων για τα Ζώα (ΠΑΔΟΖΩ) σχετικά με τη συνεχιζόμενη αιχμαλωσία δελφινιών

Δελτία τύπου από το Πανελλήνιο Δίκτυο Οργανώσεων για τα Ζώα (ΠΑΔΟΖΩ) σχετικά με τη συνεχιζόμενη αιχμαλωσία δελφινιών στη χώρα μας και την παγκόσμια κινητοποίηση για τη σφαγή των δελφινιών στην Ιαπωνία.



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

14 Οκτωβρίου 2010


Τη συνεχιζόμενη αιχμαλωσία των δελφινιών στη χώρα μας καταγγέλλουν το Πανελλήνιο Δίκτυο Οργανώσεων για τα Ζώα και οι διεθνείς οργανώσεις Born Free Foundation, Whale and Dolphin Conservation Society και ENDCAP σε νέα επιστολή στους αρμόδιους φορείς της πολιτείας.

Τα τέσσερα δελφίνια που «φιλοξενούνται» στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, βρίσκονται σε αυθαίρετες εγκαταστάσεις, γεγονός που, εκτός άλλων, θέτει και το θέμα της ασφάλειας του κοινού. Η Διαχειριστική Αρχή CITES έχει αποφανθεί ότι τα πιστοποιητικά των δελφινιών δεν έχουν ισχύ και θεωρούνται άκυρα και ζητά την παύση της λειτουργίας του δελφιναρίου. Τα νοήμονα αυτά θηλαστικά, που οι επιστήμονες χαρακτηρίζουν ως «μη ανθρώπινα άτομα» και ζητούν να αποκτήσουν δικαιώματα, έχουν μετατραπεί, χωρίς τη συγκατάθεσή τους, σε «καλλιτέχνες» που εκτελούν νούμερα προς ευχαρίστηση των επισκεπτών. Τονίζεται μάλιστα ο αντι-επαιδευτικός χαρακτήρας των παραστάσεων με ζώα που διαιωνίζει την αιχμαλωσία των ζώων και την αντιμετώπιση τους ως μέσα για την ανθρώπινη ψυχαγωγία. Σε μια περίοδο όπου σύσσωμοι οι φιλόζωοι της χώρας μαζί με άλλους περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένους πολίτες ζητούν την απαγόρευση των τσίρκο στη χώρα μας, και καθώς η πολιτεία εξετάζει σοβαρά αυτό το αίτημα, στα περίχωρα της Αθήνας το ζωολογικό πάρκο μοιάζει να έχει μετατραπεί σε μόνιμο τσίρκο.

Με αφορμή τη σημερινή παγκόσμια κινητοποίηση με συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από Ιαπωνικές πρεσβείες ενάντια στην ετήσια σφαγή δελφινιών που βρίσκεται αυτές τις μέρες σε εξέλιξη στην Ιαπωνία και που ανέδειξε το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ «The Cove», τονίζουμε ότι η αιχμαλωσία και η εκμετάλλευση των δελφινιών σε δελφινάρια, συντηρεί τις σφαγές και τη σύλληψη ελεύθερων δελφινιών σε τέτοια αποτρόπαια κυνήγια, καθώς οι επιχειρήσεις θαλάσσιων πάρκων επιλέγουν κάποια για τις παραστάσεις τους πληρώνοντας γι’ αυτά τεράστια χρηματικά ποσά, ενώ τα υπόλοιπα θανατώνονται με βάναυσο τρόπο για το κρέας τους, καταρρίπτοντας έτσι τον ισχυρισμό της βιομηχανίας θαλάσσιων πάρκων, ότι σκοπεύουν στην ευαισθητοποίηση του κοινού και την προστασία των δελφινιών.

Οι οργανώσεις ζητούν:
  • την παύση των παραστάσεων και επισκέψεων του κοινού στις εγκαταστάσεις για τους παραπάνω λόγους
  • την επιβολή των προβλεπόμενων από το νόμο διοικητικών και ποινικών κυρώσεων
  • τη διερεύνηση κατάλληλου χώρου για τη φιλοξενία των δελφινιών στην Ελλάδα και τη δημιουργία κέντρου περίθαλψης για κητώδη
  • την κατάσχεση και δήμευση των δελφινιών και μεταφορά τους σε ενδεδειγμένο χώρο
  • την απαγόρευση της αιχμαλωσίας κητωδών στη χώρα μας

Καλούν τις αρμόδιες αρχές να προβούν στις απαιτούμενες ενέργειες για την εφαρμογή του νόμου και ζητούν από την Ελληνική πολιτεία να προχωρήσει σε εθνική νομοθεσία για την απαγόρευση της αιχμαλωσίας και εκμετάλλευσης κητωδών. Επιπλέον, προτείνουν να υπάρξει Ελληνική πρωτοβουλία για Πανευρωπαϊκή καμπάνια ενάντια στην αιχμαλωσία των κητωδών.


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ



Παγκόσμια κινητοποίηση κατά της σφαγής δελφινιών στην Ιαπωνία



14 Οκτωβρίου 2010


Για άλλη μία χρονιά το αιματηρό ετήσιο κυνήγι δελφινιών στην Taiji της Ιαπωνίας που ανέδειξε το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ «The Cove» συνεχίζεται. Οι αλιείς με την άδεια των Ιαπωνικών αρχών, αγνοώντας προκλητικά την παγκόσμια κατακραυγή και τις διεθνείς αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η αποκάλυψη αυτής της αποτρόπαιης σφαγής, έβαψαν τα γαλάζια νερά του όρμου ξανά κόκκινα.

Η Ιαπωνική κυβέρνηση επιτρέπει το κυνήγι περισσότερων από 20.000 δελφινιών το χρόνο από το Σεπτέμβριο έως το Μάρτιο χαρακτηρίζοντάς το ως παράδοση!
Τα πιο εμφανίσιμα δελφίνια πωλούνται σε ενυδρεία και δελφινάρια έναντι αδράς αμοιβής, ενώ τα υπόλοιπα θανατώνονται και το κρέας τους διοχετεύεται στην αγορά, παρά τα πολύ υψηλά επίπεδα υδραργύρου.
Η παρουσία εκπαιδευτών δελφινιών στο αιματηρό αυτό κυνήγι και τα τεράστια χρηματικά ποσά που προσφέρουν για κάθε δελφίνι που θα καταλήξει φυλακισμένο στις πισίνες των δελφινάριων δίνοντας παραστάσεις τσίρκο, ενθαρρύνει τη σύλληψη και τη σφαγή ελεύθερων δελφινιών, καταρρίπτοντας έτσι τους ισχυρισμούς της βιομηχανίας θαλάσσιων πάρκων, ότι σκοπεύουν στην ευαισθητοποίηση του κοινού και την προστασία των δελφινιών!
Την αντίθεσή τους σε αυτή την αποτρόπαιη σφαγή θα δηλώσουν σήμερα Πέμπτη 14 Οκτωβρίου, πολίτες σε όλο τον κόσμο συμμετέχοντας σε μία παγκόσμια κινητοποίηση με διαμαρτυρίες έξω από Ιαπωνικές πρεσβείες σε διάφορες χώρες.
Το Πανελλήνιο Δίκτυο Οργανώσεων για τα Ζώα (ΠΑΔΟΖΩ) στηρίζει τις διαμαρτυρίες και καλεί για άλλη μία φορά τους αρμόδιους φορείς στη χώρα μας να λάβουν ενεργά θέση κατά της κάθε είδους κακοποίησης των δελφινιών, απαγορεύοντας τη λειτουργία δελφινάριων στη χώρα μας!


Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΖΩΩΝ-ΠΩΣ;

Με αφορμή τις διαμαρτυρίες που γίνονται  στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Μέρας Ζώων παραθέτουμε μεταφρασμένo τον προβληματισμό της Camille Marino, ιδρύτριας του Negotiation is Over (http://negotiationisover.com/) πάνω στο στόχο, τις τακτικές και την αποτελεσματικότητα του κινήματος.


ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΖΩΩΝ:ΠΩΣ;

της Camille Marino

Τα λόγια είναι άχρηστα αν δεν γίνονται πράξη. Όλοι γνωρίζουμε ποια είναι τα ζητήματα. Δεν χρειαζόμαστε άλλες αυνανιστικές διαμάχες μεταξύ ευημερίας και δικαιωμάτων, ούτε χρειάζεται να διασκεδάζουμε τον εχθρό επιχειρηματολογώντας ενάντια στην πονηριά του. Είναι όλοι εγκληματίες και πρέπει να τους σταματήσουμε. Αν ξεκινήσουμε από αυτήν την πολύ απλή βασική αρχή, τότε μπορούμε εύκολα να μετατοπίσουμε το κέντρο της συζήτησης σε ένα και μόνο θέμα: ΠΩΣ;

Ο στόχος
Πριν ξεκινήσουμε να ποσοτικοποιούμε την αποτελεσματικότητα, πρέπει πρώτα να ορίσουμε ένα στόχο.
Δεν μπορώ να  ανοίξω όλα τα κλουβιά. Οπότε πιστεύω ότι η αμέσως επόμενη εναλλακτική είναι να κάνω το βασανισμό άβολο και ασύμφορο. Μπορούν ο τρόμος  και ο εκφοβισμός να το πετύχουν αυτό; Μέχρι ένα βαθμό. Και το ξεμπρόστιασμα είναι ένα μέσο για αυτό το σκοπό. Αλλά θέλω να προχωρήσω πέρα από το άβολο, και να το κάνω τελείως αδύνατο.  Θέλω να τρομάξουν οι εχθροί,  θέλω να εξοστρακιστούν από την κοινωνία,   θέλω να ζουν μέσα στο φόβο, στο χάος, και τον πανικό όταν βλέπουν αγνώστους.... Θέλω να το κάνω τόσο αφόρητο για αυτούς ώστε να κατεβάσουν ρολά και να πάρουν σύνταξη.
Ο φόβος είναι ένα αποτελεσματικό εργαλείο. Αλλά πως τον χρησιμοποιούμε και για ποιο σκοπό; Είμαι μεγάλη υπέρμαχος του εκφοβισμού. Κανένας βασανιστής δεν έχει το δικαίωμα να κοιμάται ήσυχος. 

Δουλεύοντας μαζί
Η περιορισμένη μου εμπειρία μου λέει ότι όλοι μας διαθέτουμε ένα κομμάτι του πάζλ. Είχαμε μια μικρή επιτυχία στη Florida τους τελευταίους μήνες χρησιμοποιώντας τακτικές σύγκρουσης και εκφοβισμού, οι οποίες λύγισαν έναν μάλλον υποχωρητικό βασανιστή.  Αργότερα, όταν πια με τους δικούς μας όρους είχε ανοίξει η συζήτηση, άλλοι εταίροι ήταν πολύ πιο ικανοί να διαπραγματευτούν απελευθερωτικά μέτρα και να προσφέρουν την εξειδικευμένη γνώση τους. Έχουμε ένα συνάδελφο ο οποίος εξακολουθεί να παρακολουθεί την κατάσταση σε εβδομαδιαία βάση. Αυτό το παράδειγμα μπορεί να ειδωθεί ως ένας μικρόκοσμος του τί μπορούμε να πετύχουμε αν οι υπερασπιστές της απελευθέρωσης ενωθούμε ενάντια στους καταπιεστές. Είναι ένα θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορούμε να χτίσουμε.

Ξεχνάμε το συγκαταβατικό ακτιβισμό
Ο νόμος είναι μέρος του συστήματος των καταπιεστών και δεν έχει νόημα να ασχολείσαι με αυτόν. Η κυβέρνηση δεν εκπροσωπεί ούτε είναι μέρος του λαού και αποτελεί την έκφραση του βιομηχανικού-πολυεθνικού συμπλέγματος. Η συλλογή υπογραφών είναι ένας εύκολος τρόπος για να χάνεται χρόνος που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί καλύτερα, όντας πιο αποτελεσματικός, αν απλά μπορούσαμε να βρούμε με ποιο τρόπο.
Χρειάζεται να προχωρήσουμε πέρα από τις διαμαρτυρίες. Δεν είναι αρκετές. Εξακολουθώ να διαδηλώνω ενεργά, συνδυάζοντας όμως τις διαδηλώσεις με διάφορες δράσεις.   Και προφανώς δεν μπορούμε να είμαστε πολύ σαφείς σε ένα δημόσιο φόρουμ, αλλά εκκρεμούν αρκετές ανοιχτές συζητήσεις σχετικά με τις ακριβείς στρατηγικές. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι, από ότι φαίνεται, υπάρχει ένας πλούτος αποτελεσματικών προσεγγίσεων που έχουν αποδειχθεί σε διαφορετικό βαθμό επιτυχείς, αλλά δεν εφαρμόζονται σε επίπεδο κοινωνίας. Πιστεύω πως αυτό χρειάζεται να αλλάξει.
Δεν μπορούμε να παραμένουμε στους περιορισμούς του «ακτιβισμού» που είναι υπαγορευμένος και εγκεκριμένος από τον εχθρό.  Αυτά τα συγκαταβατικά, αποδεκτά από τον εχθρό, άνετα μονοπάτια, θα διασφαλίζουν ότι εμείς ως κίνημα θα συνεχίσουμε να τελματώνουμε και θα εγγυώνται ότι το ξέφρενο ολοκαύτωμα θα συνεχίζεται ανενόχλητο.   

Αλλάζοντας το πρόσωπο της απελευθέρωσης
Αν  μπορούσα να απελευθερώσω όλους τους φυλακισμένους και να σταματήσω αυτόν τον εφιάλτη, όπως πολλοί από εσάς, θα το έκανα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία στο μυαλό μου. Και το ALF είναι το πιο αποτελεσματικό στρατηγικό όπλο που υπάρχει αυτή τη στιγμή σε αυτό το κίνημα. Αλλά όταν ο στόχος είναι ένα τεράστιο και ευυπόληπτο ίδρυμα όπως το Πανεπιστήμιο της  Florida, τα απελευθερωμένα θύματα θα αντικαθίστανται συντονισμένα και αποτελεσματικά. Μια μικρή φάρμα γουνοφόρων ή ένας εκτροφέας μπορεί να τα παρατούσε, όχι όμως ένα πανεπιστήμιο.
Χρειάζεται  να  προχωρήσουμε πάνω σε αυτήν την ήδη βιώσιμη και αποτελεσματική προσέγγιση. Το ALF δρα υπόγεια. Χρειαζόμαστε εξίσου μια ολοκληρωμένη καθημερινή αντίσταση. 

Ο χρόνος μας τελειώνει
Αργά και σταθερά δεν κερδίζεις τον αγώνα... όχι όταν ο εχθρός σκοπεύει να εξαντλήσει όλους τους αναλώσιμους πόρους στον πλανήτη μας με αδίστακτη αποτελεσματικότητα. Όχι όταν κάθε «περιττό» είδος οδηγείται προς την εξαφάνιση. Όχι όταν το σύνολο των μη ανθρώπινων ζώων υποβάλλεται σε μια ύπαρξη αέναου βασανισμού ως ανανεώσιμο είδος πολυτελείας. Το αναπόφευκτο τέλος στο οποίο οδηγούμαστε είναι η απόλυτη καταστροφή,  όταν πια ο πλανήτης θα έχει βουλιάξει  στην ανυπαρξία...με τη γη ως τελικό θύμα της ανάπτυξης.
Το αργά και σταθερά είναι μια εγγυημένη συνταγή για ένα αναποτελεσματικό κίνημα που θα εξασφαλίσει ένα μεγάλο τίποτα.
Δεν έχουμε χρόνο ώστε να συνεχίζουμε σε αυτό το δρόμο που προδίδει τα ζώα.
Δεν είμαι από τους υπομονετικούς ανθρώπους που κάνουν σχέδια  200 χρόνων. Θέλω την αλλαγή στη διάρκεια της ζωής μου...όσοι από εμάς καταλαβαίνουμε τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε,  χρειάζεται να ξεσηκωθούμε και να βρούμε πώς να τη φέρουμε όσο ακόμα μας απομένει λίγος χρόνος.
Ας ξεχάσουμε όσα έχουμε ακούσει, δει, και όσα μας έχουν πει, και ας βρούμε πώς να τη φέρουμε με το δικό μας τρόπο. 

Πυροδοτώντας την επανάσταση
Ο τρόπος για να λήξει η σκλαβιά είναι να εξαλειφθούν οι αφέντες των δούλων. Και πιστεύω ότι η έντονη κοινωνική αντίδραση  είναι ένα εν δυνάμει χρήσιμο εργαλείο.
Δεν μιλάω για τις δημόσιες αντιπαραθέσεις, πολιτικές συζητήσεις, ή για την εκπαίδευση των αδιάφορων, αυτάρεσκων, στενόμυαλων μαζών που λειτουργούν σαν κοπάδια. Μιλάω για το χειρισμό του επίκεντρου της προσοχής της κοινωνίας και του συναισθήματος με έναν τρόπο που ακόμα δεν έχει γίνει στο πλαίσιο της απελευθέρωσης ζώων. Πώς θα το κάνουμε; Δεν είμαι σίγουρη. Αυτό αποτελεί θέμα σειράς ιδιωτικών συναντήσεων.
Οραματίζομαι μια αντίδραση-κλοτσιά  που να μπορεί να συγκριθεί με αυτή των χωρικών που επιτέθηκαν με δάδες στη έπαυλη του Δρ. Φράνκενσταιν.
Κι ενώ ο καθένας θέλει να απευθύνεται στη λογική και στη συμπόνια, νομίζω ότι πρέπει να αρχίσουμε να απευθυνόμαστε στο συναίσθημα που νιώθουμε στα σωθικά μας. Περιμένω ελάχιστα από τους ανθρώπους και καταλαβαίνω απόλυτα ότι εναντιωνόμαστε σε μία προπαγανδιστική μηχανή που είναι ακριβής και πολύ αποτελεσματική στην πλύση εγκεφάλου και στην συνεχή της ενίσχυση. Δεν μπορούμε να την ανταγωνιστούμε και δεν έχω τέτοιες αυταπάτες.
Χρειάζεται να ανατραπεί.
Χρειάζεται να δημιουργήσουμε ένα κλίμα που δεν υπάρχει ακόμα.
Πώς θα το κάνουμε; 

Από τις αλογόμυγες

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

2 Οκτωβρίου - Παγκόσμια Ημέρα για τα Παραγωγικά Ζώα

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
  
2 Οκτωβρίου – Παγκόσμια Ημέρα για τα Παραγωγικά Ζώα

Κάθε χρόνο η 2 Οκτωβρίου είναι αφιερωμένη στα παραγωγικά ζώα. Το 2010 67 δισεκατομμύρια ζώα θα βασανιστούν και θα θανατωθούν για τη γευστική απόλαυση του ανθρώπινου είδους.

Εκτός από την προώθηση ενός vegan (βίγκαν) τρόπου ζωής, πρωταρχικός στόχος της Παγκόσμιας Ημέρας Παραγωγικών Ζώων, είναι να αποκαλύψει τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στη βιομηχανία παραγωγής ζωικών προϊόντων, αλλά και να επιστήσει την προσοχή των καταναλωτών στις ανήθικες πρακτικές μάρκετινγκ και τις αμφισβητήσιμες πολιτικές στήριξης από τις κυβερνήσεις και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, προκειμένου η σκληρή βιομηχανία κρέατος και παραγωγής ζωικών προϊόντων να πουλάει τα βάναυσα προϊόντα τους σε ανυποψίαστους και ίσως καλοπροαίρετους καταναλωτές.

Σήμερα δισεκατομμύρια ζώα όπως αγελάδες, μοσχάρια, χοίροι, κοτόπουλα, γαλοπούλες, πάπιες, χήνες και άλλα ζώα ζουν σε εξαιρετικά ακατάλληλες και αφύσικες συνθήκες, στριμωγμένα σε βρώμικα υπόστεγα ή σε κλουβιά λίγο μεγαλύτερα από το μέγεθός τους, χωρίς ποτέ να νιώσουν τον ήλιο ή τον αέρα, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, να χτίσουν τις φωλιές τους, να κάνουν οτιδήποτε είναι φυσικό και αναγκαίο γι’ αυτά.

Με φάρμακα και ορμόνες η βιομηχανία κρέατος προσπαθεί να αυξήσει την παραγωγή αλλά και να κρατήσει ζωντανά τα δυστυχισμένα αυτά πλάσματα, καθώς πολύ δύσκολα θα επιβίωναν σε αυτές τις απάνθρωπες συνθήκες. Με γενετικές παρεμβάσεις προσπαθούν να τα παχαίνουν γρηγορότερα και να παράγουν περισσότερο γάλα ή αυγά με στόχο την αύξηση του κέρδους.
Όσα ζώα επιβιώνουν σε αυτές τις συνθήκες τα περιμένει ένα εφιαλτικό πολύωρο, τις περισσότερες φορές, ταξίδι, εκτεθειμένα σε ακραίες καιρικές συνθήκες χωρίς τροφή ή νερό προς το σφαγείο, όπου εκεί θα σφαχτούν έχοντας πολλές φορές τις αισθήσεις τους ακόμη και όταν γδέρνονται ή ρίχνονται σε ζεματιστό νερό για τα φύγει το τρίχωμά τους.

Όποιος δει έστω και επιφανειακά, τις συνθήκες που επικρατούν στις φάρμες, στα σφαγεία και στις μεταφορές των παραγωγικών ζώων και στη συνέχεια φανταστεί το σκύλο ή η γάτα του σε μία τέτοια κατάσταση, θα σοκαριστεί με τη βαρβαρότητα και τη φρίκη! Όταν  καταναλώνουμε κρέας, συμβάλλουμε στην σκληρή μεταχείριση  ζώων, με τρόπους οι οποίοι θα ήταν παράνομοι αν αυτά ήταν ζώα συντροφιάς και όχι κοτόπουλα ή χοίροι!

Βέβαια η εκμετάλλευση και η κακοποίηση που υφίστανται τα παραγωγικά ζώα είναι τόσο θεσμοθετημένη και εδραιωμένη στην κοινωνία μας, που είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσει κανείς πόσο παράλογη και τρομακτική είναι.

Και παρά το γεγονός ότι όλοι αναγνωρίζουν πλέον την τεράστια συμβολή της εκτροφής ζώων στην καταστροφή του περιβάλλοντος και της βιοποικιλότητας, παρά το γεγονός  ότι συμβάλλει στην παγκόσμια φτώχεια και παρά τις επιστημονικές αποδείξεις για τις επιπτώσεις της κατανάλωσης ζωικών προϊόντων στην υγεία μας, οι κυβερνήσεις και τα οικονομικά συμφέροντα, συνεχίζουν να προωθούν το κρέας και τα υπόλοιπα ζωικά προϊόντα και σπαταλούν χρήματα φορολογούμενων πολιτών για να ενισχύσουν την εκτροφή και τη σφαγή ζώων, αλλά και την προώθηση των ανθυγιεινών και βάναυσων αυτών προϊόντων στην αγορά, υπονομεύοντας όχι μόνο την ευημερία των ζώων αλλά ακόμη και την υγεία μας και το μέλλον του πλανήτη μας!

Με την αναμενόμενη αύξηση του πληθυσμού, η παγκόσμια παραγωγή κρέατος προβλέπεται να υπερδιπλασιαστεί, από 229 εκατομμύρια τόνους το 2001 στους 465 εκατομμύρια τόνους το 2050, ενώ η παραγωγή γάλακτος αναμένεται να αναρριχηθεί από τους 580 στους 1043 εκατομμύρια τόνους. Αυτό θα είναι πολύ καταστροφικό και για τα ζώα αλλά και για το περιβάλλον καθώς θα οδηγήσει στην αύξηση των εκτρεφόμενων ζώων και σε μεγαλύτερη επιβάρυνση του πλανήτη μας.

Ήρθε η ώρα να αναλάβουμε την ευθύνη των προσωπικών μας επιλογών για να αλλάξουμε την κατάσταση. Κάθε φορά που τρώμε, επιλέγουμε αν θα σώσουμε τα ζώα από το βασανισμό και το θάνατο, αν θα προστατέψουμε την υγεία μας από τις ασθένειες που προκαλούνται από τα ζωικά προϊόντα, αν θα βοηθήσουμε τον πλανήτη μας που απειλείται από την κλιματική αλλαγή και αν θα συμβάλλουμε στην εξάλειψη της πείνας που σκοτώνει χιλιάδες ανθρώπους κάθε μέρα.

Αλλά και οι κυβερνήσεις πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να αντιμετωπίσουν την παραγωγή ζωικών προϊόντων σαν έναν προβληματικό τομέα και όχι ως έναν τομέα για ανάπτυξη! Οι πολιτικοί θα πρέπει να επανεξετάσουν τις επιχορηγήσεις στον τομέα της κτηνοτροφίας αν θέλουν πραγματικά να αντιμετωπίσουν  τα περιβαλλοντικά προβλήματα και να μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.



ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ (ΠΑΔΟΖΩ)