Κυκλοφόρησε, από τις Εκδόσεις Μελάνι, το βιβλίο του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ "Τρώγοντας ζώα" (Eating animals).

  

Λεπτομέρειες στο σύνδεσμο:  Τρώγοντας Ζώα

Κυνηγός σκότωσε κυνηγό στην Αρκαδία

Κυνηγός πυροβόλησε και σκότωσε κατά λάθος έναν 65χρονο συνάδελφό του, τον οποίο πέρασε για θήραμα! Ωστόσο, μόλις διαπίστωσε τι είχε κάνει, έσπευσε να εξαφανιστεί! Ήταν το έβδομο ατύχημα από την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου που δεν φαίνεται ιδιαίτερα «τυχερή» για τους χομπίστες του είδους.
       Το τραγικό περιστατικό συνέβη σε αγροτική τοποθεσία στην Πετρίνα Αρκαδίας, όπου ο 65χρονος κυνηγός είχε στήσει ενέδρα αναμένοντας να εμφανιστεί κάποιος αγριόχοιρος… Όμως, ξαφνικά, ακούστηκε ένας πυροβολισμός από κυνηγετικό όπλο και έπεσε νεκρός! Άλλοι κυνηγοί βρήκαν το πτώμα του αρκετή ώρα αργότερα, όταν ο ακούσιος δράστης που όπως όλα δείχνουν τον είχε περάσει για θήραμα, είχε αντιληφθεί τι έκανε και εξαφανίστηκε αφήνοντάς τον αβοήθητο! Τώρα, αναζητείται από την τοπική Αστυνομία.
       Η φετινή κυνηγετική περίοδος  έχει σημαδευτεί και από άλλα  έξη περιστατικά:

*** 12 Οκτωβρίου: Στην αγροτική περιοχή του οικισμού Ισάλου Μαρώνειας στην Ροδόπη, εκπυρσοκρότησε το κυνηγετικό όπλο ενός 61χρονου κυνηγού και τον τραυμάτισε θανάσιμα μπροστά στα μάτια συναδέλφων του!

*** 4 Οκτωβρίου: Δύο  24ωρα μετά την εξαφάνισή του, βρέθηκε νεκρός ένας 56χρονος που είχε πάει για κυνήγι στο ορεινό Βίτσι έξω από την Καστοριά. Πάνω του είχε πέσει ένα μεγάλο δέντρο με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ακαριαία!

*** 3 Οκτωβρίου: στην περιοχή Φλαμουριά της Πέλλας, όπου κυνηγούσαν δύο φίλοι, ο ένας από αυτούς -55 χρόνων- πίστεψε πως είχε εντοπίσει θήραμα, πυροβόλησε και χτύπησε τον φίλο του!

*** 22 Σεπτεμβρίου:  μια 73χρονη γυναίκα που έκανε αγροτικές εργασίες μέσα στο κτήμα της, σε αγροτική περιοχή του δήμου Πύλου, δέχθηκε πυροβολισμό και τραυματίσθηκε στην δεξιά ωμοπλάτη και τον αντίστοιχο βραχίονά της!

*** 21 Σεπτεμβρίου: στο Πλωμάρι Μυτιλήνης, ένας 36χρονος πυροβόλησε ένα ορτύκι και τραυμάτισε τον 18χρονο φίλο του στην πλάτη και το πίσω μέρος του αυχένα και του κεφαλιού του!

*** 1 Σεπτεμβρίου: Ένας 50χρονος κυνηγός από τα Πουγκάκια Φθιώτιδας προδόθηκε από την καρδιά του σε μια απόκρημνη πλαγιά όπου έστηνε καρτέρι σε αγριογούρουνα και βρέθηκε νεκρός. 

πηγή: Πρώτο ΘΕΜΑ 

Παραμύθι από την...ανάποδη

Το λυκάκι, οι Κοκκινοσκουφίτσες και οι κυνηγοί

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα όμορφο γκριζωπό λυκάκι που το έλεγαν Άκη. Ο Άκης ζούσε μαζί με την οικογένειά του σε μια ορεινή περιοχή καλυμμένη από ένα πανέμορφο πυκνό δάσος. Όταν έγινε έξι μηνών, η μητέρα του θέλησε να του δείξει ότι ήταν πια μεγάλο και μπορούσε να κυκλοφορεί άνετα μέσα στο δάσος. Έτσι λοιπόν του ετοίμασε ένα καλαθάκι με τα καλύτερα κομμάτια ελαφιού και αγριογούρουνου και του είπε:

-Πάρε αυτό το καλάθι και πήγαινε στη γιαγιά, στην κορυφή του βουνού. Αρρώστησε βαριά μ’ αυτό το χιονιά, η καημένη, και δεν μπορεί να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι. Όμως πρόσεχε, Άκη! Στο δάσος κυκλοφορούν επικίνδυνες Κοκκινοσκουφίτσες και κακοί κυνηγοί. Να έχεις το νου σου! Να μη μιλήσεις σε κανένα και να μη χασομερήσεις καθόλου στο δρόμο. Τ’ άκουσες αυτό;

-Εντάξει μητέρα, κατάλαβα! Όμως γιατί να θέλουν το κακό μου; Γιατί να βλάψουν ένα μικρό λυκάκι; ρώτησε ο Άκης όλο απορία. 

-Οι άνθρωποι είναι κακοί μ’ εμάς Άκη, είπε η μητέρα με θλιμμένο βλέμμα, ενώ περνούσε το καλάθι στο λαιμό του μικρού της. Του ευχήθηκε καλό δρόμο και έμεινε να το κοιτά να απομακρύνεται από κοντά της. 

Η ώρα περνούσε και ο Άκης απολάμβανε τη βόλτα στο μεγάλο δάσος. Πρώτη φορά μόνος του και όλα του φαίνονταν καινούρια. Δοκίμαζε τις αισθήσεις του˙ τέντωνε τα αφτάκια του και αφουγκραζόταν την παραμικρή κίνηση από μέτρα μακριά. Δοκίμαζε την όσφρησή του και διαπίστωνε ότι δεν έπεφτε έξω. Αντιλαμβανόταν μικρά τρωκτικά, αλλά και άλλα, μεγαλύτερα, ζώα ακόμα κι αν βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση απ’ αυτά. Έπιασε μάλιστα κάνα δυο σκίουρους και τους έβαλε στο καλάθι που θα πήγαινε στη γιαγιά του. Ήθελε να της αποδείξει ότι μεγάλωσε και μπορούσε, πλέον, να κυνηγά και ο ίδιος όπως οι γονείς και τα άλλα μέλη της αγέλης του. 

Ο Άκης διαπίστωνε ότι την τροφή του έπρεπε να την κυνηγήσει πράγμα που δεν ήταν καθόλου εύκολο. Ήταν όμως αποφασισμένος να τρέξει, να σκαρφαλώσει, να κινηθεί μέσα στο σκοτάδι αθόρυβα, να κάνει τα πάντα, για να αποδείξει ότι ήταν ένας σπουδαίος και τρανός λύκος. Ξάφνου, όμως, είδε κάτι που τον παραξένεψε. Ένα ωραιότατο φιλέτο αγριογούρουνου στη μέση ενός μονοπατιού. «Τι συμβαίνει εδώ;», σκέφτηκε το λυκάκι. Παράλληλα η όσφρησή του τον ειδοποιούσε ότι κάτι κακό συνέβαινε. Πλησίασε δισταχτικά το μεζέ ενώ η μυτούλα του κουνιόταν διερευνητικά. «Χμ, κάτι μου βρωμάει εδώ», είπε μέσα του, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα ήρθαν στο νου του τα λόγια της μητέρας του που του εφιστούσαν την προσοχή. Ο Άκης προσπέρασε το κομμάτι του αγριογούρουνου και συνέχισε το δρόμο του. Χωρίς να το αντιληφθεί είχε μόλις προσπεράσει την πρώτη παγίδα, ένα δόλωμα με δηλητηριασμένο κρέας, για την εξόντωση των λύκων!

Το λυκάκι δεν αντιλήφθηκε τον κίνδυνο και συνέχισε να περιπλανιέται μέσα στο δάσος, όταν η καταπληκτική του ακοή εντόπισε κάτι να σαλεύει πίσω από ένα θάμνο. 

-Γρρρρρρρρ! γρύλισε ο Άκης με απορία καθώς είδε ένα κοριτσάκι με κόκκινο σκούφο να μαζεύει φράουλες. 

-Πού πηγαίνεις τέτοια ώρα, μικρούλη μου; τον ρώτησε το κοριτσάκι με γλυκιά φωνή. 

-Πηγαίνω κάποια πράγματα στη γιαγιά μου που είναι άρρωστη, απάντησε τρέμοντας από το φόβο του ο Άκης.

-Αααα, ναι; Και πού μένει η γιαγιά σου; ξαναρώτησε η μικρούλα με το κόκκινο σκουφί.

-Στην άλλη άκρη του δάσους, στην κορυφή του βουνού, αποκρίθηκε το λυκάκι. 

-Ε, τότε βιάσου! Θα σε πάρει το βράδυ ώσπου να ανέβεις εκεί πάνω. Σε χαιρετώ! Και περαστικά στη γιαγιάκα σου…, είπε η Κοκκινοσκουφίτσα και χάθηκε πίσω από τους θάμνους. 

Ο Άκης τα ‘χε χάσει. Πρώτη φορά ερχόταν αντιμέτωπος με άνθρωπο και έτρεμε από το φόβο του. 

Στο μεταξύ η Κοκκινοσκουφίτσα βγήκε γρήγορα στο δρόμο και έφτασε αστραπή στο χωριουδάκι, λίγο πιο κάτω από την κορυφή του βουνού. Ήταν σίγουρη ότι ο λύκος δε θα ακολουθούσε τη διαδρομή αυτή γιατί θα τον τρόμαζαν οι ξυλοκόποι, οι περαστικοί και τα μηχανήματα που δούλευαν πυρετωδώς για τη διάνοιξη του δρόμου. Έτσι είχε το χρόνο να ειδοποιήσει όλους τους κυνηγούς για τον ερχομό του λύκου και να τους ενημερώσει για τη φωλιά της γριάς λύκαινας.

Οι κυνηγοί κινήθηκαν γρήγορα και μεθοδικά. Κάποιοι έβαλαν δολώματα από κρέας ζαρκαδιού σε σημεία από τα οποία υπολόγιζαν ότι θα περάσει το λυκάκι, ενώ άλλοι έστησαν δόκανα περιμένοντας το μικρό ζώο να πατήσει μέσα για να μπορέσουν να το πιάσουν. Η αμοιβή θα ήταν μεγάλη από το δασαρχείο, έτσι και πήγαιναν τραυματισμένο ένα λύκο! 

Ο Άκης απολαμβάνοντας την περιπλάνησή του στο μεγάλο δάσος, δεν άργησε να έρθει αντιμέτωπος με έναν εξαγριωμένο κτηνοτρόφο. 

-Σε τσάκωσα, άθλιο ζωντανό! Τι ζητάς κοντά στο μαντρί μου; Έβαλες στο μάτι τα προβατάκια μου, ε; Τώρα θα σου δείξω εγώ! άκουσε να λέει ο κτηνοτρόφος, καθώς κινούνταν απειλητικά προς το μέρος του. 

-Όχι, μη! Μη μου κάνεις κακό! Ψέλλισε ο Άκης. Εγώ… εγώ δεν ήρθα για να κάνω κακό στο μαντρί σου. Εγώ κυνηγώ μόνο άγρια ζώα και μάλιστα μεγάλα σε ηλικία, ετοιμοθάνατα. Δε θα πείραζα ποτέ τα δικά σου ζωντανά. Αλήθεια σου λέω, είπε ο Άκης, έτοιμος να μπήξει τα κλάματα.

-Σας ξέρουμε καλά, εσάς τους λύκους. Χειρότερα πλάσματα δεν υπάρχουν από ‘σάς! Επιτίθεστε σε ζώα και ανθρώπους και κάθε χρόνο μάς κάνετε μεγάλες ζημιές. Τώρα θα δεις τι θα πάθεις, είπε ο κτηνοτρόφος και σήκωσε τη μαγκούρα του να χτυπήσει τον Άκη. 

Όμως εκείνος με ένα σάλτο, την κατάλληλη στιγμή, κατάφερε να του ξεφύγει και να βγει, λαχανιασμένος, από το μαντρί. Με βήμα γοργό κατευθύνθηκε προς το σπίτι της γιαγιάς του, χωρίς να ξέρει ότι οι κυνηγοί τον είχαν προλάβει και τον περίμεναν ήδη εκεί οπλισμένοι. 

Σε λίγη ώρα ο Άκης χτύπησε την πόρτα του σπιτιού της γιαγιάς του. Καθώς δεν άκουσε απάντηση, έσπρωξε τη χαμηλή πόρτα και μπήκε μέσα. Αλίμονο! Το δόκανο που ήταν στημένο στο άνοιγμά της ακινητοποίησε το μικρό λυκάκι. Ένα ουρλιαχτό πόνου έσκισε τη σιωπή της νύχτας και σε λίγα λεπτά ο μικρός Άκης βρέθηκε αναίσθητος σε ένα κλουβί. Οι κυνηγοί χάρηκαν πολύ για την «επιτυχία» τους. Θα εισέπρατταν ικανοποιητική αμοιβή για την παλικαριά τους. Έτσι, αποφάσισαν με το πρώτο φως της μέρας να κατέβουν στο δασαρχείο και να παραδώσουν το μικρό φυλακισμένο στις αρχές. 

Πράγματι οι κυνηγοί το πρωί κίνησαν για το δασαρχείο, όμως εκεί τους περίμενε μια μεγάλη έκπληξη. Οι υπάλληλοι τούς ενημέρωσαν ότι ο λύκος είχε βγει από τη λίστα των επιβλαβών ζώων και καμιά αμοιβή δεν οριζόταν πια για το φόνο του. Όχι μόνο δεν τους επιβράβευσαν για την… «παλικαριά» τους, αλλά, αντίθετα, τους απαγόρευσαν τη χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων για την εξόντωση των λύκων, καθώς και την κατοχή των ζώων αυτών από τους ίδιους. 

Ο μικρός Άκης μεταφέρθηκε σε ένα κτηνιατρείο, όπου και δέχτηκε τη φροντίδα μιας υπέροχης κτηνιάτρου. Σε λίγες μέρες ήταν εντελώς καλά. Οι άνθρωποι του κέντρου προστασίας αγρίων ζώων των μετέφεραν μέσα σε ένα ειδικό κλουβί στον τόπο όπου τον αιχμαλώτισαν οι κυνηγοί. Εκεί και τον άφησαν ελεύθερο να συνεχίσει τη ζωή του και την περιπλάνησή του στο δάσος.

15.2.07

Αναδημοσίευση από:  webzobbie's stories

Υπογραφές για το δελφινάριο του Αττικού ζωολογικού πάρκου

ΘΕΜΑ:ΤΑ ΔΕΛΦΙΝΙΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΙ ΟΧΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ ΠΑΡΚΟΥ 

PETITION:Όσοι υπογράφουμε παρακάτω ζητάμε από την πολιτεία, το Αττικό Πάρκο τους χορηγούς που το στηρίζουν, αλλά και από όσους με την σύμφωνη γνώμη τους ή με την αδιαφορία τους στηρίζουν την διατήρηση των ζώων σε αιχμαλωσία, να δείξουν τον απαιτούμενο σεβασμό που αρμόζει στα ζώα που βρίσκονται έγκλειστα στις εγκαταστάσεις του Αττικού Πάρκου. Η διατήρηση των ζώων σε συνθήκες αιχμαλωσίας, παρόλο που τους παρέχεται τροφή, νερό, και στοιχειώδης ιατρική περίθαλψη, δεν παύει να είναι μια φυλακή που εξασφαλίζει ως ένα βαθμό την επιβίωσή τους, απαγορεύει όμως την ευζωία τους. O αφύσικος τρόπος ζωής που προκύπτει από την έλλειψη ερεθισμάτων, τον περιορισμένο ζωτικό χώρο, την αδυναμία εκδήλωσης φυσιολογικών συμπεριφορών, και την διαρκή έκθεση στον ανθρώπινο παρατηρητή, δεν μας διδάσκει τίποτα για τα ίδια τα ζώα. Στην πραγματικότητα μας μεταφέρει μια αλλοιωμένη μόνο εικόνα των άγριων συγγενών τους ενώ πλέον το διαδίκτυο, τα ντοκιμαντέρ, αλλά και η δική μας διακριτική και υπομονετική παρουσία στην φύση μπορούν να μας μάθουν πολύ περισσότερα για τις πραγματικές τους συνήθειές, τις ανάγκες τους και τις θαυμαστές τους ικανότητες. Αντίθετα στις αρχές της οικολογίας που αντιμετωπίζει κάθε ζωντανό οργανισμό ως μέρος ενός πολύπλοκου συνόλου με το δικό του μοναδικό ρόλο στην διατήρηση της ισορροπίας των οικοσυστημάτων, τα ζώα που βρίσκονται στο Αττικό Πάρκο και σε κάθε κήπο, αναγκάζονται να ζουν απομονωμένα σε ένα στείρο, ξένο για αυτά περιβάλλον. Ξεχνάμε με αυτόν τον τρόπο ότι για να σταματήσουν να απειλούνται και μην εξαφανιστούν αυτά τα είδη, δεν χρειάζεται μόνο να κρατήσουμε μερικά ζώα ως δείγματα, αλλά να προστατέψουμε και να διατηρήσουμε το φυσικό τους περιβάλλον, τόσο για εκείνα όσο και για εμάς τους ίδιους. Η έκθεση ζώων και τα θεάματα που τα χρησιμοποιούν, σύμφωνα με την Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Ζώων, αποτελούν καταστρατήγηση της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς τη ζωή τους. Η διατήρηση των ζώων σε αιχμαλωσία για την δική μας διασκέδαση, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των άλλων ειδών. Ούτε ο στόχος της ευαισθητοποίησης δεν μπορεί να επιτευχθεί, όταν μικροί και μεγάλοι διδάσκονται ότι η απλή διασκέδαση του επισκέπτη, μπαίνει πάνω από το σεβασμό για τη ζωή και το διαφορετικό, και αξίζει περισσότερο από την ελευθερία του άλλου. Αντίθετα, αυτό που μαθαίνουμε είναι να μουδιάζουμε τα αισθήματα συμπόνιας για τα πλάσματα που υποφέρουν μπροστά μας και απλώς να τα προσπερνούμε συνεχίζοντας τη βόλτα μας. Είναι αυτή η αντίληψη για τον κόσμο και την σχέση μεταξύ όλων των ζωντανών οργανισμών που θέλουμε να περάσουμε στα παιδιά μας, όταν τα φέρνουμε να δουν τα δελφίνια τα Σαββατοκύριακα; Αν μας διδάσκει κάτι η έκθεση των ζώων σε πάρκα και δεξαμενές αυτό είναι η βίαιη φύση του ανθρώπου. Του ανθρώπου που θέλει να κυριαρχεί στη φύση και χρησιμοποιεί τα ζώα ως σημάδια της δύναμης του, όπως τα χρησιμοποιούσε άλλοτε για να δείξει το μεγαλείο των αυτοκρατοριών του. Του ανθρώπου που γυρνώντας επιλεκτικά και επιδεικτικά την πλάτη στην επιστήμη, αρνείται την εξελικτική συνέχεια των ζωντανών οργανισμών και χρησιμοποιεί τα κάγκελα για να διαχωρίσει στη συνείδησή του τη θέση του από τα μη ανθρώπινα ζώα. Για τους παραπάνω λόγους απαιτούμε τώρα το Αττικό Πάρκο και οι χορηγοί του να σταματήσουν να προωθούν το βασανισμό ζώων, ξεκινώντας από τα δελφίνια και τα θαλάσσια λιοντάρια, να σταματήσουν άμεσα τις εξευτελιστικές παρουσιάσεις των ζώων, να σταματήσουν τη χρήση τους για αναπαραγωγή, και να τα επιστρέψουν εκεί που τα πήραν δείχνοντας με τη στάση τους ότι πέρα από το κέρδος, τους ενδιαφέρει η ευζωία των ζώων, και ταυτόχρονα ότι σέβονται τον κοινό νου με το να μην κρύβουν το βασανισμό πίσω από τα χαμογελαστά πρόσωπα κάποιων ζώων.  

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΑΣ  

Για να υπογράψετε το petition παρακαλώ μπείτε στο παρακάτω link:  http://www.petitiononline.com/delfinia/petition.html

Οι υπογραφές για τα θαλάσσια θηλαστικά του Αττικού Πάρκου έχουν περασει τις 1000. Χρειάζεται όμως να μαζευτούν πολύ περισσότερες για να κατατεθούν το Σεπτέμβρη παράλληλα με οποιαδήποτε δράση.

Τα δελφίνια, όπως και τα άλλα ζώα, δεν έχουν καμία θέση σε κάνενα Αττικό Πάρκο.

Όσοι είμαστε τυχεροί θα τα δούμε και φέτος στη θάλασσα. 

Απόσπασμα για την απελευθέρωση δελφινιών από το  βιβλίο

 From Dusk ‘til Dawn του Keith Mann

Στις αρχές του 1977, μια ομάδα που αυτοαποκαλούταν Υπόγειος Σιδηρόδρομος εκτέλεσε ένα τολμηρό σχέδιο για να διασώσει από ένα εργαστήριο του Πανεπιστημίου της Χαβάης δύο δελφίνια, που χρησιμοποιούνταν σε πειράματα σχετικά με την ικανότητα επικοινωνίας τους. Τα υποκείμενα, που ονομάζονταν Puka και Kea, είχαν απαχθεί από τον Κόλπο του Μεξικό έξι χρόνια νωρίτερα. Οι ιδρυτές του Υπόγειου Σιδηρόδρομου, δύο φοιτητές που ήταν επίσης σέρφερ και έπαιρναν μέρος στο πρόγραμμα, είχαν απογοητευτεί από τα ανελέητα πειράματα. Τα δελφίνια μέσα στις ατομικές στείρες δεξαμενές τους στερούνταν περαιτέρω ερεθισμάτων μέσω της αφαίρεσης παιχνιδιών, ώστε να ενθαρρύνονται να συνεργάζονται καλύτερα με τους εκπαιδευτές.

Ο Steve Sipman και ο Kenny Le Vasseur ήταν μάλλον οι μόνοι φίλοι που είχαν αυτά τα δελφίνια και ήταν εύκολο για αυτούς να τα προετοιμάσουν για την απελευθέρωσή τους. Δουλεύοντας αργά τη νύχτα και τα σαββατοκύριακα, οι δυο τους έμαθαν κρυφά στα δελφίνια να ψαρεύουν μόνα τους όσο καλύτερα μπορούσαν. Θα μπορούσε να είναι μια αργή διαδικασία, αφού είχαν περάσει έξι χρόνια σε μικρές, στρογγυλές, τσιμεντένιες δεξαμενές του 1,5 μέτρου, όπου ταΐζονταν κατεψυγμένα ψάρια με το χέρι, αλλά τα δελφίνια μάθαιναν -και έπαιζαν- με ενθουσιασμό, ίσως ακόμα και να αισθάνονταν ότι όδευαν προς μια καλύτερη ζωή. Και πράγματι.

Οι δύο άντρες επιστράτευσαν τη βοήθεια συμπαθούντων και στις 29 Μαΐου, η ομάδα πήγε να πραγματοποιήσει το σχέδιο, τη στιγμή που οι συνάδελφοι τους στο εργαστήριο είχαν φύγει για το σαββατοκύριακο. Η εκτέλεση του σχεδίου αποδείχθηκε εξαιρετικά απλή. Βοηθάει  βέβαια να έχεις κάποιον εκ των έσω όταν προσπαθείς να πετύχεις κάτι τέτοιο, αλλά ακόμα και τότε υπάρχουν πολλές πιθανές παγίδες. Τέτοια ήταν και η ανύψωση των ζώων με βίντσι. Έσπασε από το βάρος. Τελικά ένας συνδυασμός καθαρής αποφασιστικότητας, αφρολέξ για άνεση και ασφάλεια, σκοινιών για ανύψωση, βρεγμένων σεντονιών, λιχουδιών, και ενός φορτηγού VW έκαναν τη δουλειά. Η ανύψωση των δελφινιών ήταν εύκολη και αφού φορτώθηκαν ασφαλώς οδηγήθηκαν στην ακτή. Ντυμένοι για σερφ, οι δυο ήρωες μας μετέφεραν προσεκτικά τους φίλους τους στη θάλασσα, και μετά, φορτωμένοι με λιχουδιές, κωπηλάτησαν πάνω στις σανίδες του σερφ ελπίζοντας να παρασύρουν την Puka και την Kea στα ανοιχτά.

H Puka ήταν πάντα η πιο δυναμική από τις δύο και πήγε προς τον ωκεανό πριν να προλάβεις να πεις: «Προσοχή dolphin friendly τόνος». Η Κέα από την άλλη, παρέμεινε κοντά στην ακτή για μερικές μέρες, προς μεγάλη χαρά των ντόπιων και των σέρφερ, και κατάφερε να αποφύγει τις απόπειρες επαναιχμαλώτισής της. Πίσω στο εργαστήριο το επόμενο πρωί, στη θέση των ζώων που έλειπαν ήταν δύο φουσκωτά πλαστικά δελφίνια και μια γραπτή εξομολόγηση σε κοινή θέα:

«ΠΗΓΑΜΕ ΓΙΑ ΣΕΡΦ - Puka, Kea, Kenny και Steve»

Οι δύο άντρες παραδόθηκαν την επόμενη μέρα αφού έδωσαν μια συνέντευξη τύπου, και αργότερα καταδικάστηκαν για κακουργηματική κλοπή, αλλά κέρδισαν την επιδοκιμασία, μεταξύ άλλων, και του Αμερικανικού Συλλόγου για τα Δικαιώματα των Ζώων, που δήλωσε ότι: «Τα ζώα περίμεναν πολύ καιρό για αυτό». Κι ενώ τα ονόματα τους χάθηκαν στην αφάνεια, το ενδιαφέρον των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης έπαιξε μεγάλο ρόλο στο να επικεντρωθεί η προσοχή στα αιχμάλωτα δελφίνια. Αυτή η απλή πράξη ήταν η πρώτη τέτοια επιτυχής απελευθέρωση, και από τότε ακολούθησαν κι άλλες, μαζί με την αποκατάσταση των δελφινιών που κρατούνταν όμηροι της ανθρώπινης διασκέδασης σε όλο τον κόσμο: τόσο πολύ, που στη Μεγάλη Βρετανία είχαν όλα εξαφανιστεί μέσα στα επόμενα είκοσι χρόνια.   

Keith Mann, From Dusk ‘til Dawn - An insider’s view of the Growth of the Animal Liberation Movement,  Puppy Pincher Press.

Τελευταίο γεύμα στη Κοτζιά

Τελευταίο γεύμα στη Κοτζιά

Το απόγευμα της Κυριακής ένας δολοφόνος αποφάσισε να ταΐσει τα περιστέρια της πλατείας Κοτζιά το τελευταίο τους γεύμα. Μισή ώρα μετά  στην πλατεία κείτονταν  500 περίπου νεκρά ζώα.

Πέρα από τα συνεργεία καθαρισμού που πήγαν να καθαρίσουν τη σκηνή του εγκλήματος, κατέφτασε λένε και η αστυνομία με ανήκουστο και άκρως εντυπωσιακό ενδιαφέρον  για τη θανάτωση των περιστεριών (άλλο αν δεν μπορεί καν να τα ξεχωρίσει από τις δεκαοχτούρες) η οποία και σύμφωνα με τα ΜΜΕ αναζητά το δράστη...Σε δήλωσή του ο αρμόδιος αντιδήμαρχος, αναφέρει τη μαρτυρία του οδηγού ταξί για έναν νεαρό μοτοσυκλετιστή, που φορούσε κράνος (σε όλη τη διάρκεια του ταΐσματος!) χωρίς να κινήσει υποψίες.

Δεν είναι απίθανο ο δράστης να είναι όντως ένας από τους τόσους συναισθηματικά διεστραμμένους που τη βρίσκουν σκοτώνοντας ζώα, πάνω σε παραλήρημα υπερμαγκιάς. Από την άλλη, η πλατεία Κοτζιά δεν έχει σπίτια γύρω γύρω, αντίθετα έχει μαγαζιά που πληρώνουν ενοίκιο και παραπονιούνται, petshop που βάζουν το κέρδος πάνω από τη ζωή, όπως και το κτήριο του Δημαρχείου του κεντρικού Δήμου της χώρας μας, το οποίο εδώ και χρόνια έχει  τοποθετήσει και ειδικά καγκελάκια για να μην κάθονται εκεί τα πουλιά. Όμως τα ανεπίδεκτα μαθήσεως περιστέρια δεν έχουν μάθει να πηγαίνουν σε τουαλέτες αλλά τα κάνουν όπου να ναι, δημιουργώντας εχθρούς. Κάποιοι περιορίζονται στην αισθητική ρύπανση και κρεμούν cd και ότι άλλο βρουν για να τα διώξουν. Άλλοι προτιμούν πιο δραστικά μέτρα.

Άλλωστε ο Δήμος Αθηναίων έχει καταφέρει κατά καιρούς, με αποκορύφωμα το καλοκαίρι των Ολυμπιακών του 2004, να εξαφανίσει άστεγους, χρήστες και όλα τα αδέσποτα, στα περιστέρια και τις δεκαοχτούρες θα κολλήσει; Όλως τυχαίως, τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς είχε συλληφθεί και μια γυναίκα για την δηλητηρίαση 250 περίπου περιστεριών στο Σύνταγμα. Η ίδια δήλωνε αθώα.

Αν δηλητηριάζονταν 500 γεράκια, 200 γάτες, ή 100 σκυλιά η είδηση θα είχε φτάσει παντού, θα μιλούσανε για αποτρόπαιο έγκλημα, για αργό και βασανιστικό θάνατο,  για δράστη «τέρας», για δείγμα του πολιτισμού μας και για έλλειψη παιδείας.  Τα περιστέρια των πόλεων όμως δεν έχουν την αίγλη των αρπακτικών, ούτε τη φουντωτή γούνα των κατοικίδιων. Οπότε δεν τρέχει τίποτα.

Τα περιστέρια και οι δεκαοχτούρες έχουν θέση σε αυτό το χάλι που ονομάζεται πόλη, όσο και όλοι οι υπόλοιποι που την έχουν κάνει αφιλόξενη σαν τα μούτρα τους. Όποιος νομίζει ότι έχει παραπάνω δικαίωμα να είναι εδώ επειδή τον ψηφίσανε, επειδή πληρώνει φόρους, ή απλά επειδή είναι άνθρωπος, ας κατέβει από το θρόνο του, γιατί ο κόσμος δεν γυρίζει του, και θα πέσει.   

ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ

H Καταλονία γίνεται η πρώτη ισπανική περιφέρεια που απαγορεύει τις ταυρομαχίες

Βαρκελώνη

Τη θανάσιμη βολή στην εντυπωσιακή αλλά όλο και πιο αμφιλεγόμενη παράδοση των ταυρομαχιών έδωσε η Καταλονία, που έγινε οριστικά η πρώτη περιφέρεια της Ισπανίας που απαγόρευσε το «άθλημα».

Το κοινοβούλιο της Καταλονίας αποδέχθηκε την Τετάρτη με 68 ψήφους υπέρ και 55 κατά ψήφισμα με χιλιάδες υπογραφές πολιτών που του είχε παραδοθεί το Δεκέμβριο και ζητούσε να τεθούν εκτός νόμου οι ταυρομαχίες λόγω της κακομεταχείρισης που υφίσταται τα ζώα. Εννιά βουλευτές απείχαν από την ψηφοφορία.

Οι περίπου 180.000 Καταλανοί που είχαν υπογράψει το ψήφισμα ζητούσαν να καταργηθούν οι ταυρομαχίες ως έθιμο βαρβαρικό και απαρχαιωμένο. Οι υπέρμαχοι των ταυρομαχιών υποστηρίζουν πως πρόκειται για μορφή τέχνης και για βαθιά ισπανική παράδοση που είναι απαραίτητο να διατηρηθεί.

Κατά τη συζήτηση στο Κοινοβούλιο, οι πολιτικοί υπογράμμισαν τη φθίνουσα δημοτικότητα των ταυρομαχιών στην Ισπανία, σημειώνοντας ότι οι θεατές στις αρένες ελαττώνονται σταθερά. Τα δύο κόμματα επέτρεψαν στους βουλευτές να ψηφίσουν κατά συνείδηση, κάτι σχετικά ασυνήθιστο για την Καταλονία.

H απαγόρευση θα τεθεί σε ισχύ από το 2012. Το άμεσο αποτέλεσμα της νέας νομοθεσίας βέβαια είναι μάλλον περιορισμένο, καθώς η Καταλονία μετρά μόνο μία αρένα για ταυρομαχίες στη Βαρκελώνη, στην οποία διοργανώνονται περίπου 15 αγώνες κάθε σεζόν.

Πηγή: www.in.gr 

Αλογομυγίζοντας…

Είναι καιρός το κίνημα υπεράσπισης ζώων σε κάθε γωνιά του βιασμένου
πλανήτη μας να απομακρυνθεί από τη μετριοπάθεια και να πει τα
πράγματα με το όνομά τους, διεκδικώντας όχι απλώς καλύτερες
συνθήκες για τα ζώα, αλλά την απελευθέρωση ανθρώπινων και μη ζώων
από κάθε μορφή εκμετάλλευσής τους. Ξεπερνώντας την πολιτική
αφέλεια και τον μονοθεματικό προσανατολισμό του παρελθόντος,
αμφισβητούμε τα τεχνητά όρια και θέτουμε το ζήτημα των μη
ανθρώπινων ζώων ως εξίσου σημαντικό με των ανθρώπινων, ενοχλώντας
όσους έχουν στρογγυλοκάτσει ή φοβούνται την αλλαγή. Στο δρόμο για
την οργάνωση μιας νέας κοινωνίας, οι υπερασπιστές των ζώων δεν
μπορεί να είναι πια ο τελευταίος τροχός της αμάξης και να μπαίνουν στο
περιθώριο. Από εδώ και πέρα αρνούμαστε «να κάτσουμε στη θέση μας».
Είμαστε επιβάτες και οδηγοί όσο και οποιοσδήποτε άλλος θέτει ως
ανάγκη την αλλαγή προορισμού και πορείας.

Χρειάζεται τώρα να επανεξετάσουμε τη θέση και τη σχέση μας με τη
φύση ξεκινώντας από τα ίδια τα θεμέλια του ανθρώπινου πολιτισμού που
έχει χτιστεί πάνω στην εκμετάλλευση των ζώων, των δούλων, των
παιδιών, των γυναικών, των άλλων φυλών, των μεταναστών, των
οικονομικά και κοινωνικά ασθενέστερων, των διαφορετικών.
Κληρονομήσαμε άθελά μας μια σχέση ανθρώπου προς τα ζώα που
λειτουργεί ακριβώς όπως κάθε εξουσιαστική σχέση. Ανάδειξη του
διαφορετικού και απόκρυψη της ομοιότητας, διαστρέβλωση της
αλήθειας, προπαγάνδα βασισμένη σε σαθρά, ψευδοεπιστημονικά και
λαϊκίστικα επιχειρήματα. Τελικό στάδιο, ο υποβιβασμός των άλλων σε
«χαζούς», «άγριους», «άλογους» και «παράλογους», δηλαδή
κατώτερους, ώστε να δικαιολογηθεί η εκμετάλλευση και βέβαια να
κατασταλεί οποιαδήποτε επικίνδυνη μορφή αλληλεγγύης.

Τα συμφέροντα των λίγων, των πολυεθνικών, των φαρμακοβιομηχανιών
και εταιρειών μεταλλαγμένων, των μαζικών εκτροφείων, των σφαγείων,
της βιομηχανίας ένδυσης και διασκέδασης, συντηρούν την αντίληψη ότι
τα ζώα είναι εδώ για να μας υπηρετούν και ότι ακόμα και σήμερα η
εκμετάλλευση τους είναι ηθική και αναγκαία. Μασάμε χόρτα, όχι
κουτόχορτο. Η εκμετάλλευση των ζώων δεν είναι αναγκαίο κακό. Είναι
αδικία, βασανισμός και δολοφονία, και ως τέτοια την αντιμετωπίζουμε.
Αν ο άνθρωπος κάποια στιγμή χρειάστηκε να ζήσει χρησιμοποιώντας τα
ζώα, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να συνεχίσει ή ότι είναι στη φύση του,
όπως δεν δεχόμαστε ότι είναι στη φύση του ο περιορισμός της ελευθερίας
του, ο πόλεμος, το ολοκαύτωμα ή η ατομική βόμβα. Ο φαύλος κύκλος
βίας και καταστροφής μπορεί να σταματήσει μόνο όταν ο άνθρωπος μάθει
να διαμορφώνει αρμονικές σχέσεις – μη ιεραρχικές και μη
εκμεταλλευτικές - με όλα τα είδη ζώων.

Τολμάμε να ονειρευόμαστε και να διεκδικούμε μία κοινωνία ανθρώπινων
και μη ζώων βασισμένη στην αρχή της ισότητας, όπου η διαφορετικότητα
είναι βιολογικός, κοινωνικός και συναισθηματικός πλούτος και
απαραίτητο συστατικό οποιασδήποτε εξέλιξης, και όχι ευκαιρία για
οικονομικό και κοινωνικό κέρδος, ή για επίδειξη μαγκιάς. Σεβόμαστε την
εγγενή αξία της κάθε ζωής και αξιοποιούμε τη δική μας στην προσπάθεια
για έναν δίκαιο κόσμο, όπου οι βάρβαρες παραδόσεις και οι παρωχημένες
αντιλήψεις δεν έχουν παρά μουσειακή αξία και αποτελούν παράδειγμα
προς αποφυγή.

Θεωρούμε χρέος προς τον εαυτό μας να συνειδητοποιούμε το κάθε τώρα
και να αμφισβητούμε, να επανεξετάζουμε, να εμπλουτίζουμε ή να
απορρίπτουμε όσα διδαχτήκαμε από τους δασκάλους, τους πατέρες, την
κοινωνία και τα κατευθυνόμενα μέσα μαζικής εξημέρωσης, ώστε να
παραδώσουμε υπεύθυνα στους επόμενους.

Καμία ριζική αλλαγή δεν γίνεται με ημίμετρα και καμία εξουσία δεν
παραχωρεί τίποτα χωρίς αγώνα. Δεν προσποιούμαστε ότι έχουμε τη
μαγική συνταγή, αλλά σκοπεύουμε να αξιοποιήσουμε κάθε δυνατό ηθικό
μέσο ενάντια στην ανθρώπινη απληστία και καταστροφή για να την
πετύχουμε, με συμπόνια και αλληλεγγύη μεταξύ μας και προς όποιον
αδικείται, ανεξάρτητα από το αν έχει προβοσκίδα, ουρά, πτερύγια, ή δύο
ή περισσότερα πόδια. Θα συνεχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά
τους, ξεμπροστιάζοντας τους εκμεταλλευτές, ξεβολεύοντας τους
βολεμένους και φέρνοντάς τους μπροστά στις αντιφάσεις τους.

Μέχρι να δείξουν σε κάθε έμβιο ον το σεβασμό που του αξίζει,μέχρι κάθε ανθρώπινο και μη ζώο να είναι πραγματικά ελεύθερο,θα τσιμπάμε και θα ενοχλούμε όσους κοιμούνται.Η αλήθεια δεν είναι ποτέ ευχάριστη για τους πολλούς.Είναι ενοχλητική.

 

ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ

Εκδήλωση για τα ζώα στην Μυτιλήνη

Εκδήλωση ενάντια στην κακοποίηση των ζώων

 

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΗ ΧΟΡΤΟΦΑΓΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΜΕ LIVE ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ! Η ΒΡΑΔΙΑ ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΜΕ ΜΙΑ ΠΡΟΒΟΛΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΚΟΥΧΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΣΤΕΙ ΤΑ ΖΩΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.

Η αλήθεια για τα δελφινάρια με αφορμή το δελφινάριο του αττικού πάρκου

Με αφορμή τη λειτουργία του νέου δελφινάριου στο Αττικό Πάρκο στα Σπάτα, φιλοζωικές οργανώσεις έστειλαν επιστολή διαμαρτυρίας στους αρμόδιους φορείς, ζητώντας τους να σταματήσουν τη λειτουργία του και να μη δώσουν άδεια για τη διεξαγωγή παραστάσεων. Επίσης ζητούν από τους αρμόδιους φορείς να αναθεωρήσουν τη θέση τους σχετικά με τις επισκέψεις σχολείων σε ζωολογικούς κήπους και ενυδρεία.

«Πολλοί λίγοι άνθρωποι βλέπουν την αιχμαλωσία ως πρόβλημα» λέει ο O'Barry εκπαιδευτής του Flipper ο οποίος όταν πέθανε στα χέρια του η Κάθυ, ένα από τα δελφίνια που έπαιζε τον Flipper, κατάλαβε ότι είναι λάθος να κρατάμε αιχμάλωτα τα δελφίνια και αφιέρωσε τη ζωή του στην προστασία τους. «Τα δελφίνια δείχνουν να γελούν, η μουσική παίζει, ο ήλιος λάμπει, όλοι φαίνεται να περνούν καλά. Αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι».

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ 

10.06.10 

Για χιλιάδες χρόνια, τα δελφίνια έχουν αποτελέσει θέμα ιστορικών αναφορών πολλών λαών ξεκινώντας από τη Μινωική Κρήτη μέχρι σήμερα. Τις τελευταίες δεκαετίες, η αναπτυγμένη νοημοσύνη τους, η κοινωνικότητά τους, η πολύπλοκη μεταξύ τους επικοινωνία, ο αλτρουϊσμός τους, η κοινωνική τους συμπεριφορά έχουν αποτελέσει αντικείμενο πολυάριθμων μελετών. 

Τα δελφίνια είναι θηλαστικά και έχουν  αναπτυγμένη νοημοσύνη, έντονη προσωπικότητα, συνείδηση, συναισθήματα, μνήμη, αισθάνονται πόνο, χρησιμοποιούν εργαλεία, έχουν περίπλοκες διανοητικές και συναισθηματικές δυνατότητες, πολυσύνθετο εγκέφαλο, σκέφτονται για το μέλλον, αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον καθρέπτη, επιλέγουν τις κινήσεις τους, δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς με άλλα άτομα του είδους τους και έχουν κοινωνική συνοχή. 

Εδώ και κάποιο διάστημα, το Αττικό Πάρκο φιλοξενεί δελφίνια και θαλάσσια λιοντάρια με σκοπό την έκθεση των ζώων αυτών αλλά και τη διεξαγωγή παραστάσεων για το κοινό. Μάλιστα, έχει ανακοινωθεί ότι οι παραστάσεις θα ξεκινήσουν μέσα στις επόμενες μέρες. 

Διαμαρτυρόμαστε έντονα για την αιχμαλωσία αυτών των ζώων και οποιαδήποτε χρήση τους σε παραστάσεις. Οι τσιμεντένιες δεξαμενές νερού δεν καλύπτουν με τίποτε τις ανάγκες των ζώων. Είναι άδεια κλουβιά χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τα ζώα, γεγονός που τους προκαλεί στρες, επιθετικότητα και ανία. Δημιουργούνται πληγές στο δέρμα των ζώων από τις χημικές ουσίες στο νερό και την έκθεση στον ήλιο. Σε φυσικές συνθήκες, τα δελφίνια περνούν μόνο 10% του χρόνου τους στην επιφάνεια του νερού, ενώ στις τεχνητές δεξαμενές είναι αναγκασμένα να περνούν ένα μεγάλο μέρος του χρόνου τους στην επιφάνεια του νερού, γεγονός που προκαλεί προβλήματα στην υγεία τους. Στο φυσικό περιβάλλον τα δελφίνια καλύπτουν μέχρι και 40 μίλια την ημέρα, γεγονός που κάνει οποιαδήποτε κλειστή εγκατάσταση τρομακτικά μικρή. Σε συνθήκες αιχμαλωσίας, τα ζώα είναι επιρρεπή σε ασθένειες και συνεχή ψυχολογική πίεση. Μειώνεται ο μέσος όρος ζωής και η ποιότητα της ζωής τους υποβαθμίζεται σε μεγάλο βαθμό.

Η παρουσία δελφινιών και θαλάσσιων λιονταριών σε ζωολογικούς κήπους και ενυδρεία διαιωνίζει την ιδέα ότι η αιχμαλωσία των ζώων είναι επιτρεπτή για τη δική μας ψυχαγωγία. Μάλιστα, η παρουσία τους είναι αντίθετη με οποιοδήποτε επικαλούμενο «εκπαιδευτικό» χαρακτήρα, καθώς τα ζώα βρίσκονται σε κατάσταση αιχμαλωσίας.  

Ο Rick O’ Barry, ο διάσημος εκπαιδευτής δελφινιών είπε:

“Ο θάνατος του Flipper με έκανε να καταλάβω ότι τα δελφίνια δεν πρέπει να βρίσκονται σε αιχμαλωσία” και αφιέρωσε τη ζωή του στην προστασία τους. 

Καλούμε την πολιτεία να σταματήσει τη «φιλοξενία» των δελφινιών και θαλάσσιων λιονταριών στο Αττικό Πάρκο και να υποχρεώσει την επιστροφή τους, να σταματήσει τη χρήση τους για αναπαραγωγή, γεγονός το οποίο θα εδραιώσει την παρουσία τους στο συγκεκριμένο πάρκο, και να μην δώσει οποιαδήποτε άδεια για τη διεξαγωγή παραστάσεων με ζώα. 

Επίσης, καλούμε τους αρμόδιους  φορείς να αναθεωρήσουν τις θέσεις τους σχετικά με τις επισκέψεις σχολείων σε ζωολογικούς κήπους και ενυδρεία. Στον 21^ο αιώνα με τόσο εξελιγμένη τεχνολογία, υπάρχουν άπειροι τρόποι για να γνωρίσουμε τα ζώα και να μάθουμε για τη ζωή τους. Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για την ευημερία των ζώων θα πρέπει να βοηθήσουν για τη διατήρηση του φυσικού τους περιβάλλοντος και να στηρίξουν τις οργανώσεις που αγωνίζονται για τα ζώα και το περιβάλλον. 
 

Η ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΖΩΟΦΙΛΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο αρχείο Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΑ το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε απο το παρακάτω link:
http://www.box.net/shared/2xu9z5op4d

Τραυματισμός Ταυρομάχου

O σοβαρός τραυματισμός του ταυρομάχου Χούλιο Απαρίθιο από τη Σεβίλλη μέσα στην αρένα, έκοψε την ανάσα των θεατών. Κατά την διάρκεια ταυρομαχίας στην Λας Βέντας έπεσε στο έδαφος και ο ταύρος τον χτύπησε στο πρόσωπο με αποτέλεσμα το κέρατο να καρφωθεί κάτω από το πηγούνι και να βγεί από το στόμα.

Ο γνωστός Ισπανός ταυρομάχος αιμόφυρτος μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο της αρένας όπου υπεβλήθη αμέσως σε χειρουργική επέμβαση. Στη συνέχεια διακομίστηκε στο νοσοκομείο Ντόθε Δε Οκτούβρε και τη νύχτα μπηκε ξανα στο χειρουργειο το οποίο διήρκησε έξι ώρες και σύμφωνα με τους γιατρούς "πήγε καλά".

 

πηγή: americalatina.com

Αυτή τη φορά κατάφερε να ζήσει... Ελπίζουμε να μην υπάρξει επόμενη, ελπίζουμε στην κατάργηση αυτού του απάνθρωπου και αιμοδιψούς αγωνίσματος/εθίμου και ελπίζουμε αν υπάρξει επόμενη να μην τα καταφέρει τελικά.

Περί Σπισισμού!

Ο αντισπισισμός ως έννοια

  Ο όρος σπισισμός (speciesism στα αγγλικά, species=είδος) αναφέρεται στον διαχωρισμό όπου το ανθρώπινο είδος θεωρείται ανώτερο σε μία ιεραρχική κλίμακα από τα άλλα είδη. Ο σπισισμός ως διάκριση σε επίπεδο ειδών, δίνει περισσότερη ηθική σημαντικότητα στον άνθρωπο σε σχέση με τα μη-ανθρώπινα ζώα, και ουσιαστικά επιτρέπει την επιβολή των ιεραρχικά ανώτερων στους κατώτερους, εμπνέοντας την ελεύθερη άσκηση εξουσίας.

  Στην πράξη ο σπισισμός εκφράζεται με πολλαπλές μορφές εκμετάλλευσης των ζώων με τη θεώρησή τους ως ανθρώπινη ιδιοκτησία η οποία μπορεί να διατεθεί, να απορριφθεί και γενικότερα να χειραγωγηθεί κατά βούληση. Στην ανθρώπινη σπισιστική κοινωνία τα ζώα χρησιμοποιούνται με ποικίλους τρόπους ανάλογα με τα κατά περίπτωση συμφέροντα των εξουσιαστών ανθρώπων. Η χρησιμοποίηση αυτή μπορεί να αφορά στα ζώα τα ίδια - ζωντανά ή σκοτωμένα, ολόκληρα, ή μέρη του σώματός τους, παράγωγα οργάνων τους, εκκρίσεις τους, υπηρεσίες που αυτά παρέχουν ως αχθοφόροι, μέσα μεταφοράς, διασκεδαστές, πειραματόζωα, συντροφιά κλπ.

 Βάσει των παραπάνω, ο αντισπισισμός είναι το ιδεολογικό ρεύμα που αντιτίθεται σε αυτό τον αυθαίρετο διαχωρισμό βάσει του είδους και κατ’ επέκταση απορρίπτει κάθε άποψη που θέτει τους ανθρώπους σε κυριαρχική θέση απέναντι στα άλλα ζώα. Αφετηρία του αντισπισισμού αποτελεί η εναντίωση στην εκμετάλλευση, τη χειραγώγηση και τη στέρηση ελευθερίας. Υπό αυτήν την έννοια το αντισπισιστικό κίνημα είναι βαθιά ανατρεπτικό και επαναστατικό απέναντι σε ένα σύστημα που είναι δομημένο σε κυριαρχικές αλλά και ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις, επηρεασμένες από Ιουδαίο-Χριστιανικού τύπου δόγματα όπως «ο άνθρωπος έχει ψυχή ενώ τα ζώα όχι», «τα ζώα είναι πλασμένα για να υπηρετούν τον άνθρωπο» κλπ.

 Το αντισπισιστικό κίνημα απευθύνεται τόσο σε ζητήματα σχετικά με την καταπίεση των ζώων, όσο και σε κάθε ζήτημα κοινωνικής ανισότητας κι εκμετάλλευσης. Όμοια με τα άλλα κινήματα κοινωνικής απελευθέρωσης, όπως αυτά των μαύρων, των γυναικών, των γκέι και των λεσβιών, απορρίπτει εξίσου κάθε διάκριση βασισμένη στο χρώμα του δέρματος, το φύλο ή την σεξουαλική ταυτότητα και αγωνίζεται ενάντια σε όλες τις μορφές καταπίεσης. Ο σπισισμός όμως, αν και συνδέεται ως γνήσια εξουσιαστική συλλογιστική με το ρατσισμό, το σεξισμό και την ομοφοβία, στην ουσία αποτελεί το πιο βαθιά ριζωμένο σύστημα διάκρισης και η πρακτική του την πιο εντατική και θεμελιωμένη μορφή καταπίεσης.

Σύγχρονες σπισιστικές πρακτικές

  Τα σύγχρονα βιομηχανικά εκτροφεία μπορούν να παρομοιαστούν περισσότερο με στρατόπεδα συγκέντρωσης, παρά με εργοστάσια. Το βιομηχανικό σύστημα εκτροφής μεταχειρίζεται τα ζώα σαν μηχανές παραγωγής κρέατος, γάλακτος, αυγών, γούνας κλπ εξοντώνοντας οτιδήποτε μη-παραγωγικό που δεν συνεισφέρει στο τελικό προϊόν (π.χ. μέγιστος περιορισμός κινήσεων ή εγκατάλειψη άρρωστων ζώων). Τα ζώα αρπάζονται νεογέννητα από τις μητέρες τους, καθηλώνονται σε ατομικά κελιά, υποβάλλονται συστηματικά σε ακρωτηριασμούς όπως το κόψιμο αυτιών ή όρχεων, γονιμοποιούνται δια της βίας, ταΐζονται δια της βίας, δολοφονούνται σε προεφηβική ηλικία. Ο βιασμός των σωμάτων και της φύσης τους είναι ανελέητος και εξακολουθεί να εξελίσσεται προς περαιτέρω «βελτιστοποίηση», με την ταυτόχρονη εφαρμογή βιοτεχνολογικών μεθόδων αναπαραγωγής και την γενετική μετάλλαξη πατενταρισμένων ζώων.

 Επίσης μία από τις εκτενέστερες χρήσεις των ζώων στην καπιταλιστική σπισιστική κοινωνία είναι η χρήση τους ως πειραματόζωα. Τουλάχιστον 22 ζώα πεθαίνουν κάθε δευτερόλεπτο στις έρευνες της βιομηχανίας φαρμάκων, καλλυντικών, απορρυπαντικών και άλλων καταναλωτικών προϊόντων. Στα πειραματικά αυτά εργαστήρια τα ζώα γίνονται αποδέκτες της πιο ακραίας μορφής βίας, από ανθρώπους που έχουν κίνητρο το χρήμα, τη φιλοδοξία ή το σαδισμό. Οι πειραματισμοί σε ζώα αποτελούν επαναλαμβανόμενους βασανισμούς που συμπεριλαμβάνουν ηλεκτροσόκ, σπασίματα οστών, πρόκληση καρκίνων αλλά και νευρο-ψυχολογικού τύπου πειράματα όπως στέρηση ύπνου, υποβολή σε ακινησία, χρόνια απομόνωση και διάφορες άλλες “προοδευτικές” επινοήσεις.

 Στην σημερινή σπισιστική καπιταλιστική πραγματικότητα τα ζώα θεωρούνται ανθρώπινη ιδιοκτησία ακόμη κι αν ζουν ελεύθερα στη φύση. Τα ζώα που δεν έχουν κυριαρχηθεί πλήρως και παραμένουν άγρια, νοούνται κι αυτά ως χρηστικά αντικείμενα που διατηρούνται για ψυχαγωγικού τύπου σφαγές, όπως το κυνήγι. Μετά από τη μανιώδη εξόντωση των άγριων ζώων από τον κατακτητή άνθρωπο, όσα είδη δεν αποδεκατίστηκαν από το κυνήγι, εξαφανίστηκαν λόγω της αρπαγής και της λεηλασίας του φυσικού τους περιβάλλοντος. Οι τελευταίοι επιζώντες των άλλοτε περήφανων κι ελεύθερων ειδών, γίνονται σήμερα θέαμα σε ζωολογικά πάρκα, κατάλοιπα της ίδιας αποικιακής νοοτροπίας που τα εξόντωσε σε πρώτη φάση. Συγχρόνως με την αποδοχή της παρούσας κατάστασης, οι άνθρωποι επιδίδονται σε τελετουργίες λατρείας ορισμένων ειδών ζώων και φυλών, τα οποία εξυμνούνται συνοδεία ευγονικού τύπου διασταυρώσεων. Ο παραλογισμός συνεχίζεται στη βιομηχανία της διασκέδασης με την αναπαραγωγή της βίας σε τσίρκο, ροντέο, ιπποδρόμους, ζωομαχίες κλπ σε ένα κατάλογο βιασμού και εξευτελισμού που δεν έχει τέλος.

Ο αντισπισισμός σε πολιτικό πλαίσιο

  Μπορούμε ενδεχομένως να φανταστούμε ένα θεωρητικό μοντέλο καπιταλισμού το οποίο δεν εκμεταλλεύεται ζώα. Όμως, μεγάλο μέρος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης έχει τις ρίζες του στην εκμετάλλευση των ζώων και η υπάρχουσα καπιταλιστική πραγματικότητα υπήρξε αποτέλεσμα πραγματικών ιστορικών διαδικασιών (ένα απλό και χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι τα σφαγεία και οι εταιρείες επεξεργασίας κρεάτων ήταν η πρώτη βιομηχανία που εφηύρε τον μεταφορικό ιμάντα, από όπου και προέρχεται η παραγωγή που βασίζεται στην γραμμή συναρμολόγησης).

 Η εμφάνιση και η διατήρηση του καπιταλισμού ως σύστημα που εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους στηρίζεται κατά κάποιους τρόπους και στην εκμετάλλευση των ζώων. Δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός πως η μετάβαση από τις «πρωτόγονες κοινωνίες» όπου τα ζώα δεν ανήκαν σε κανέναν και ζούσαν άγρια κι ελεύθερα, στην κοινωνία της εξημέρωσης και της κυριαρχίας, τα ανέδειξε σε μία από τις πρωιμότερες μορφές ιδιωτικής περιουσίας. Από την στιγμή αυτή, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μέσα παραγωγής, εμπόρευμα για συναλλαγή και κέρδος, να συσσωρευθούν και να αποτελέσουν ένδειξη πλούτου ή ανώτερης κοινωνικής θέσης. Τα ζώα καθιερώθηκαν έτσι ως μία από τις πρώτες μορφές κεφαλαίου (και ουσιαστικά υποδουλώθηκαν). Η συμβολική σημασία της εξημέρωσης είναι μεγάλη καθώς αυτή αποτέλεσε ένα αρχέτυπο υπόδειγμα για άλλα είδη κοινωνικής υποταγής. Η εμφάνιση της πατριαρχίας, των κρατικών αρχών και των κοινωνικών τάξεων, είναι διαδικασίες παράλληλες με την εξημέρωση των ζώων, που συμπορεύθηκαν στην εξέλιξη των κοινωνιών. Όταν μιλάμε άλλωστε για την εκμετάλλευση και την καταπίεση των ζώων, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι άνθρωποι είναι και αυτοί ζώα. Η δεδομένη αντίληψη ότι τα ζώα υπάρχουν ως αντικείμενα στην υπηρεσία των αφεντικών τους επεκτάθηκε πολλές φορές σε καταπιεσμένες ομάδες ανθρώπων, για να νομιμοποιήσει την συγκριτικά με τα ζώα ευνοϊκότερη -ή ίση- εκμετάλλευσή τους (π.χ. δούλοι που προσδιορίζονταν περισσότερο ως ζώα παρά ως άνθρωποι). Παράλληλα οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για την καθυπόταξη των ζώων έχουν χρησιμοποιηθεί συχνά για την καθυπόταξη και τον έλεγχο ανθρώπων (κλουβιά για τους τρελούς, μαστίγια για τους σκλάβους, αλυσίδες και κελιά για κάθε είδους ανυπόταχτο).

 Στη σημερινή εποχή διάφορες τεχνικές κυριαρχίας πάνω σε ζώα που προκύπτουν από τα πειραματικά εργαστήρια εφαρμόζονται άμεσα και πάνω σε ανθρώπους, όπως γίνεται με την στρατιωτική έρευνα. Τα ζώα χρησιμοποιούνται σε πειράματα του στρατού (δοκιμασίες πυροβολισμών, χρήση όπλων βιολογικού πολέμου κ.α.), ακριβώς επειδή είναι όμοια με τους ανθρώπους στις διάφορες λειτουργίες τους. Αυτά τα ζώα βασανίζονται μονάχα επειδή το κεφάλαιο δεν μπορεί (ακόμα;) να πειραματιστεί πάνω στους ανθρώπους. Επιπλέον, η κοινωνική αποδοχή της επιστημονικής έρευνας των πειραμάτων σε ζώα (αν και εξαρχής προβληματική) έχει στηριχτεί στο ψέμα ότι οι εταιρείες φαρμάκων νοιάζονται για την ανθρώπινη υγεία. Καμία τέτοια έρευνα δεν αποσκοπεί στην επίλυση των προβλημάτων υγείας, αλλά στην εξασφάλιση των οικονομικών οφελών των φαρμακοβιομηχανιών.

 Οι σημερινές βιομηχανικές κτηνοτροφικές μονάδες εκτός από την αφαίμαξη του "ζωικού κεφαλαίου" και την επιβάρυνση του περιβάλλοντος με ένα ασήκωτο φορτίο μόλυνσης και ένα τεράστιο ενεργειακό κόστος, προωθούν προς κατανάλωση προϊόντα γεμάτα ορμόνες, αντιβιοτικά, πύον, κόπρανα, υπολείμματα παρασιτοκτόνων και μεταλλαγμένων οργανισμών, και η κατανάλωση τους είναι ένας πρωταρχικός παράγοντας για μία μειωμένης διάρκειας ανθρώπινη ζωή. Ταυτόχρονα παρέχουν κάποιες από τις πιο ακραίες και επικίνδυνες συνθήκες εργασίας για τους ανθρώπους που δουλεύουν σε αυτές π.χ. εργασία σε σφαγεία, σε ψυγεία, σε γραμμές τεμαχισμού κλπ. Σε αυτό παγκόσμιο σύστημα εργοστασιακής κτηνοτροφίας που επιπλέον επιδεινώνει το πρόβλημα της παγκόσμιας πείνας, είναι ξεκάθαρη η σύνδεση μεταξύ του πως ο καπιταλισμός κακοποιεί ανελέητα τα ζώα, λεηλατεί τη φύση και εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους.

 Κρατώντας όλα τα παραπάνω κατά νου, φτάνουμε στο σημείο όπου αναδύεται η σημασία της επανεξέτασης της σχέσης μας με τα μη-ανθρώπινα ζώα και η ανάγκη αυτή να τεθεί σε ένα νέο θεωρητικό πλαίσιο. Ο φαύλος κύκλος της βίας και της καταστροφής θα τερματιστεί μόνον όταν οι άνθρωποι διαμορφώσουν μη-ιεραρχικές και μη-εκμεταλλευτικές σχέσεις με τα άλλα είδη ζώων και το φυσικό κόσμο. Η απελευθέρωση των ανθρώπων, των ζώων και της γης είναι αγώνας ενιαίος.


 Βασισμένοι σε αυτήν την ιδεολογική πλατφόρμα και θεωρώντας πως στο θέμα της ολικής απελευθέρωσης των ζώων υπάρχει απουσία λόγου στον εγχώριο αντιεξουσιαστικό χώρο, σύντροφοι και συντρόφισσες προχωρήσαμε στη δημιουργία μιας συνέλευσης με αντιιεραρχικά χαρακτηριστικά και αυτοοργανωμένη λειτουργία, σκοπός της οποίας είναι η διάχυση της αντισπισιστικής θεωρίας και πράξης και η ανάδειξή τους ως αναπόσπαστο κομμάτι του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού κινήματος. Δεν αντιλαμβανόμαστε το ζήτημα των ζώων ως θεωρητικό κατασκεύασμα αλλά ως συνειδητή στάση ζωής, πράγμα που μας οδηγεί και σε αντίστοιχες αδιαπραγμάτευτες πρακτικές τόσο στην πολιτική μας δράση όσο και στην καθημερινή μας ζωή.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΟΝΤΩΝ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΖΩΑ

Συνέλευση για την Αντισπισιστική Δράση

www.antispe.gr

Τσίρκο με ζώα στη Λάρισα

Το τσίρκο Mundial θα βρίσκεται στη Λάρισα από τις 19/3 μέχρι τις 28/3 στην οδό Καρδίτσας, στην περιοχή γηροκομείου.

Τα ζώα στα Τσίρκα ζουν μια ζωή φυλακισμένα, σε αφύσικες συνθήκες, μέσα στον πόνο, το φόβο και τον εξευτελισμό. ΜΗΝ επισκέπτεστε τσίρκα με ζώα. Η εκμετάλλευσή τους και ο βασανισμός τους πρέπει να σταματήσει!

Απευθυνθείτε στους αρμόδιους φορείς για να ζητήσετε την απαγόρευση των τσίρκων με ζώα στη χώρα μας.

Προκλητική διαμαρτυρία Καναδών βουλευτών

Με τον πιο απεχθή τρόπο επέλεξαν οι καναδοί βουλευτές να διαμαρτυρηθούν για την ευρωπαϊκή απαγόρευση της αγοράς προϊόντων που παράγονται από τις φώκιες. Όπως ανακοίνωσαν, θα γευματίσουν τρώγοντας κρέας φώκιας, εκφράζοντας με τον τρόπο αυτό τη συμπαράστασή τους στους κυνηγούς που πλήττονται από το μέτρο.

  

Το εστιατόριο που στεγάζεται πάνω από τη Βουλή των Αντιπροσώπων θα σερβίρει την Τετάρτη - ενώπιον δημοσιογράφων που κλήθηκαν να καλύψουν το γεγονός αλλά όχι και να δοκιμάσουν το μενού - ορεκτικά και ένα γεύμα αποτελούμενο από τρία πιάτα στα οποία βασικό συστατικό θα είναι το κρέας της φώκιας.

"Όλα τα πολιτικά κόμματα θα έχουν την ευκαιρία να δείξουν στη διεθνή κοινότητα την αλληλεγγύη του καναδικού κοινοβουλίου στους κυνηγούς φώκιας", ανέφερε η συντηρητική βουλευτής Σελίν Ερβιέ-Παγιέτ που είχε την πρωτοβουλία για αυτό το "ιστορικό γεγονός", όπως το χαρακτήρισε.

Τον περασμένο Ιούλιο η Ευρωπαϊκή Ένωση κήρυξε εμπάργκο στα προϊόντα που παράγονται από φώκιες, προς μεγάλη δυσαρέσκεια των Καναδών. Να σημειωθεί ότι παρόμοια μέτρα έχουν λάβει εδώ και καιρό οι ΗΠΑ και το Μεξικό. 

πηγή: newstime.gr

Αγελάδα σκότωσε 40χρονο κτηνοτρόφο

Αγελάδα σκότωσε 40χρονο κτηνοτρόφο, στις Σέρρες. Η σορός του θύματος βρέθηκε το απόγευμα της Πέμπτης μέσα σε στάβλο στην αγροτική περιοχή του χωριού Λευκώνα. 

Από την νεκροψία- νεκροτομή που έγινε σήμερα προέκυψε ότι το θύμα έφερε κατάγματα στο στέρνο και στα πλευρά ενώ υπέστη ρήξη καρδιάς που επέφερε το μοιραίο.

"Φαίνεται ότι μία απ' τις αγελάδες που εξέτρεφε τον συμπίεσε πάνω σε σταθερό σημείο με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του" σημείωσε ο ιατροδικαστής Μηνάς Γεωργιάδης.

πηγή: enet.gr

Πάντα τέτοια!

Με το θανατηφόρο τραυματισμό του ταυρομάχου έληξε η πρώτη ταυρομαχία του χρόνου στο Σαμπουές της Κολομβίας.

Αφιερωμένο στους κυνηγούς

Ενα ποίημα του Charles Causley.

I saw a jolly hunter

With a jolly gun

Walking in the country

In the jolly sun.

In the jolly meadow

Sat a jolly hare.

Saw the jolly hunter,

Took jolly care.

Hunter jolly eager -

Sight of jolly prey -

Forgot gun pointing

Wrong jolly way.

Jolly hunter, jolly-head -

Over-heels gone.

Jolly old safety-catch

Not jolly on.

Bang went the jolly gun.

Hunter jolly dead.

Jolly hare got clean away.

Jolly good I said.

ΚΡΕΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΣΩΜΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ - τρία βίντεο από σφαγεία

 To 1978 επισκέφθηκα ένα σφαγείο. Μπήκα μέσα σαν κάποιος που έτρωγε κρέας σε όλη του τη ζωή και δεν είχε σκεφτεί ποτέ για τις ηθικές διαστάσεις αυτής της πράξης. Βγήκα έξω σοκαρισμένος και τρομοκρατημένος με ό,τι είδα και πεπεισμένος οτι δε θα συμμετέχω πια. Σταμάτησα να τρώω κρέας αμέσως.

 Kαθώς παρακολουθείτε αυτά τα βίντεο, αναρωτηθείτε κατά πόσο το χάμπουργκερ που θέλετε η΄οποιοδήποτε άλλο προιόν που προέρχεται από αυτά τα αισθανόμενα πλάσματα αξίζει όλο αυτό. Υπάρχει κάτι που θέλετε να φάτε τόσο πολύ; Και να θυμάστε ότι οι άνθρωποι που είναι κυρίως υπεύθυνοι δεν είναι οι ιδιοκτήτες και οι υπάλληλοι των σφαγείων. Εκείνοι που καταναλώνουν κρέας και ζωικά προιόντα, που δημιουργούν τη ζήτηση, φέρουν την τελική ηθική ευθύνη.

 Το πρώτο βίντεο, που παρουσιάζει αγελάδες σε ένα χώρο αναμονής περιμένοντας τη σφαγή, μας προκαλεί να επικεντρωθούμε σε αυτά τα μη ανθρώπινα ζώα σαν άτομα. Το χάμπουργκερ που τρώμε προέρχεται από κάποιον. Το δεύτερο και το τρίτο βίντεο παρουσιάζουν τυπικές σκηνές από σφαγεία. Προσέξτε ότι τα ζώα, που έχουν υποθετικά αναισθητοποιηθεί, είναι απολύτως ξεκάθαρο πως έχουν τις αισθήσεις τους όταν τα αλυσοδένουν, τα σηκώνουν και τα κόβουν. Σε κάθε σφαγείο που έχω δει, πολλά ζώα έχουν τις αισθήσεις τους κατά τη διάρκεια της πραγματικής διασικασίας της δολοφονίας. Αλλά ακόμα και να μην είχαν τις αισθήσεις τους αυτή την τελευταία στιγμή, όλη αυτή η επιχείρηση δεν θα ήταν πάρα μια ηθική προσβολή.

Gary L. Francione






 
Mataderos - Slaughterhouse | Investigación de Igualdad Animal - Animal Equality investigation from Igualdad Animal on Vimeo.

Ζώα που μεγαλώνουν σε "ανθρώπινες" συνθήκες με σκοπό να δολοφονηθούν

 Ανεξάρτητα από το πως έχουν μεγαλώσει, όλα τα ζώα, τα οποία δολοφονούνται για τα ψυγεία των σουπερ μάρκετ, στέλνονται σε βιομηχανοποιημένα σφαγεία όπου οι ζωές τους τελειώνουν βάναυσα. Με βάση το νόμο, τα ζώα πρέπει να σφάζονται σε σφαγεία πιστοποιημένα από τις κρατικές αρχές, όπου τρομαχτικές πράξεις αγριότητας συμβαίνουν σε καθημερινή βάση. Ο καθένας, από τους κρατικούς ελεγκτές μέχρι τους εργαζόμενους στα σφαγεία, έχουν παραδεχτεί ότι καθημερινά γίνονται μάρτυρες του πνιγμού, ξυλοδαρμού, καυτηριασμού, γδαρσίματος και σφαξίματος ζωντανών ζώων με πλήρεις τις αισθήσεις τους.

 Όταν λέμε στους εαυτούς μας οτι τρώμε κρέας απο ζώα που έχουν μεγαλώσει σε "ανθρώπινες" συνθήκες αρνούμαστε μεγάλο μέρος της πραγματικότητας. Η σφαγή ενός ζώου έιναι ένα αιμοβόρο και βίαιο γεγονός, και ο θάνατος δεν έρχεται εύκολα για αυτούς που επιθυμούν να ζήσουν.

Γεννημένα να πεθάνουν 

 Όσο και αν δεν θέλουμε να πιστέψουμε πως είμαστε η αιτία για τα δεινά κάποιου, η κατανάλωση κρέατος, γαλακτοκομικών, αυγών και άλλων ζωικών προιόντων διαιωνίζει την άσκοπη βία και τη μη αναγκαία κακομεταχείρηση που εμπεριέχεται στη σκόπιμη εκτροφή και δολοφονία ζώων για ανθρώπινη κατανάλωση. Εάν δεν είχαμε κάποιο πρόβλημα με αυτό, δεν θα χρειαζόμασταν τόσες πολλές δικαιολογίες. Κάνουμε κύκλους γύρω από την αλήθεια, χαρακτηρίζοντας τις επιλογές μας ευσπλαχνικές, και προσπαθούμε να βρούμε κάποιου είδους συμβιβασμό έτσι ώστε να μπορούμε να έχουμε το κρέας μας και να το τρώμε.

 Τα θεμελιώδη προβλήματα που εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε δεν προκύπτουν απολειστικά από τον τρόπο που εκτρέφουμε ζώα αλλά από το ότι τρώμε ζώα. Σαφέστατα μπορούμε να επιβιώσουμε - και ουσιαστικά να ευημερεύουμε  - με μια διατροφή βασισμένη σε φυτά. Δεν χρειαζόμαστε να σκοτώνουμε ζώα για να είμαστε υγιείς, και για την ακρίβεια τα ζωικά λιπαρά και η πρωτείνη είναι συνδεδεμένα με πολλές ανθρώπινες αρρώστιες. Τι δηλώνει για εμάς το γεγονός πως όταν μας δίνεται η ευκαιρία να αποτρέψουμε τη βία και την κακομεταχείρηση εμείς διαλέγουμε να το αποφύγουμε - εξαιτίας της παράδοσης, της κουλτούρας, της συνήθειας, της άνεσης η' της ευχαρίστησης; Δε βρίσκουμε τις απαντήσεις που ψάχνουμε διότι κάνουμε λάθος ερωτήσεις.

 Το κίνημα για την εκτροφή ζώων προς κατανάλωση με ανθρώπινη αντιμετώπιση μετριάζει την ενοχή μας περισσότερο παρά πραγματικά ελλατώνει το βασανισμό των ζώων. Εάν ειλικρινά θέλουμε οι ενέργειές μας να αντικατοπτρίζουν τη συμπόνια για τα ζώα, την οποία λέμε πως έχουμε, τότε η απάντηση είναι πολύ απλή. Μπορούμε να σταματήσουμε να τα τρώμε. Πως μπορεί αυτό να θεωρηθεί μια λογική και φιλέσπλαχνη απάντηση σε ένα βίαιο και κενό τελετουργικό; Κάθε ζώο που γεννιέται σε αυτό τον κόσμο για τη σάρκα του, τα αυγά η' το γάλα του - με μοναδικό σκοπό να δολοφονηθεί για ανθρώπινη ευχαρίστηση - έχει την ίδια επιθυμία για μητρική φροντίδα και προστασία, την ίδια ικανότητα να νιώθει πόνο, και το ίδιο ένστικτο να ζήσει όπως κάθε ζωντανό πλάσμα. Δεν υπάρχει τίποτα το "ανθρώπινο" στην εκτροφή ζώων μόνο για να τα σκοτώσουμε, και δεν υπάρχει τίποτα το "ανθρώπινο" στο να τελειώνεις τη ζωή ενός υγειούς ζώου σε νεαρή ηλικία. Εν κατακλείδι, δεν υπάρχει τίποτα το "ανθρώπινο" στο να τρώς κρέας.

πηγή: Animal rights: The abolitionist approach

ΤΑ ΖΩΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΟΧΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ!

ΕΙΜΑΙ ΚΑΠΟΙΑ, ΟΧΙ ΚΑΤΙ.

ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΚΛΕΒΕΙΣ ΤΟ ΓΑΛΑ ΜΟΥ

ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ

Αυτή η σειρά φωτογραφιών θέτει την εξής ερώτηση:
Πως είναι να είσαι ευαίσθητος, έξυπνος, ξεχωριστός, να είσαι ασφαλής, να σε αγαπούν, να είσαι γαλήνιος,να σου φέρονται σαν να είσαι κάποια προσωπικότητα, όπως τα ζώα στα καταφύγια;  
Και πως μπορεί να νιώθει το ίδιο πρόσωπο όταν το μεταχειρίζονται απλώς σαν κάτι που το κρατούν έγκλειστο, το ακρωτηριάζουν, και το σκοτώνουν για το βίτσιο κάποιου;

 

 

Νιώθεις ό.τι κι εκείνη νιώθει;

Βλέπεις ό,τι κι εκείνη βλέπει;

     Ακούς ό,τι κι εκείνη ακούει;

Εύχεσαι ο,τι κι εκείνη εύχεται;

Φοβάσαι ό,τι φοβούνται κι εκείνοι;

Η ζωή μου ξεκίνησε μια μέρα πριν το προσχεδιασμένο τέλος της.

  Με λένε Τζάστιν.

 

Νιώθω, ονειρεύομαι, φοβάμαι, ελπίζω, μιλάω

Σε παρακαλώ ακουσε...

 

Είμαι ζωντανός, με αγαπάνε, είμαι γαλήνιος, είμαι κάποιος

 Είμαι ο Σέρμαν

 

Ο καθένας έχει έναν άγγελο που του ψυθιρίζει "Ζήσε"!

Είμαι ζωντανη. Με αγαπάνε.

Είμαι η Λίλιαν

"Τα ζώα του κόσμου υπάρχουν για τους δικούς τους λόγους. Δεν φτιάχτηκαν για τους ανθρώπους όπως οι μαύροι άνθρωποι δεν φτιάχτηκαν για τους λευκούς ή οι γυναίκες για τους άντρες." ~ Άλις Γουόκερ